ชีเยี่ย เขายืนอยู่หน้าประตูทองสัมฤทธิ์ จมอยู่ในห้วงความคิด……ทันใดนั้น เขาก็นึกบางอย่างขึ้นได้ จึงเริ่มค้นหารอบๆ ประตูจากฝุ่นบนประตู ดูเหมือนว่าประตูนี้ไม่ได้เปิดมานานมากแล้ว ถ้าเป็นเช่นนั้น ก็แสดงว่าราชินีมดไม่ได้ผ่านประตูนี้ไป แล้วมันหายไปไหน?เพียงไม่นาน หลินชีเยี่ยก็พบคำตอบที่มุมกำแพงห่างจากประตูทองสัมฤทธิ์ประมาณห้าสิบเมตร มีโพรงขนาดใหญ่เอียงลงไปใต้ดิน กว้างประมาณเจ็ดถึงแปดเมตร พอดีกับขนาดตัวของราชินีมด จากมุมเอียงของปากโพรง ดูเหมือนราชินีมดจะขุดเพื่อลอดผ่านกำแพงสีดำไปยังอีกด้านหนึ่ง…ไม่! ไม่ใช่!หลินชีเยี่ยสังเกตเศษดินบนพื้นอย่างละเอียด ขมวดคิ้วแน่นขึ้นเรื่อยๆ……ขอบดินของโพรงนี้ ไม่ได้ม้วนเข้าด้านใน แต่กลับแตกออกด้านนอก และจากการสัมผัสของดินแล้ว ดินเหล่านี้น่าจะถูกขุดออกมานานแล้วนั่นหมายความว่า……โพรงนี้ ถูกขุดออกมาจากด้านในกำแพง และมีอยู่มานานแล้ว!หลินชีเยี่ยค่อยๆ ลุกขึ้นยืน มองไปที่ปากโพรงด้วยแววตาที่เคร่งเครียดเดิมทีเขาคิดว่าราชินีมดเป็นเพียงสิ่งลี้ลับที่ปรากฏตัวขึ้นในรอยแยกบนพื้นดิน และทางเดินที่ทอดไปสู่ประตูทองสัมฤทธิ์ ก็น่าจะเป็นทางหนีทีไล่ของมัน แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะไม่ใช่ราชินีมดเป็นสิ่งมีชีวิตที่หนีออกมาจากหลังประตูทองสัมฤทธิ์!หลินชีเยี่ยจ้องมองรอยเลือดที่หลงเหลืออยู่ตรงปากโพรง แล้วถอนหายใจอย่างจนปัญญาทุกสิ่งตรงหน้าเกินความคาดหมายของเขาไปแล้ว ไม่ว่าจะเป็นตัวประตูเอง หรือความ
