โจมตีหลักคือน้ำแข็งและเส้นใย ส่วนไป๋หลี่พั่งพั่งก็ต้องควบคุม [ปราการหยก] ภารกิจในการบุกเบิกทางจึงตกเป็นหน้าที่ของเขาเฉาเยวียนสูดหายใจเข้าลึก กำลังจะชักดาบออก ทันใดนั้นก็มีร่างหนึ่งเดินมาอยู่เบื้องหน้า ยื่นมือกดด้ามดาบของเขาไว้“ถ้านายใช้ผนึกต้องห้ามก็จะควบคุมไม่ได้ใช่ไหม?” หลี่เต๋อหยางยิ้มมุมปาก “ให้ฉันจัดการเถอะ ในภูมิประเทศแบบนี้ ฉันยังพอจะใช้ประโยชน์ได้บ้าง……”เฉาเยวียนชะงัก ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถอยหลังไปสองก้าวแสงดาบสีทองหลบหลีกการโจมตีของมดงาน พุ่งไปยังปากถ้ำด้านหน้าอย่างรวดเร็ว พวกมดงานที่ถูกหลินชีเยี่ยสะกดไว้ต่างก็ฟื้นตัวขึ้นมา ก่อตัวเป็นแนวป้องกันอีกครั้ง ขวางอยู่หน้าปากถ้ำอย่างแน่นหนาหลี่เต๋อหยางสูดหายใจเฮือกใหญ่ แล้วกระโดดลงไปจากด้านหน้าทันที!ภาพนี้ทำให้คนที่เหลือล้วนตกตะลึงอยู่กับที่“แย่แล้ว!”ในขณะที่เฉาเยวียนกำลังจะชักดาบลงไปช่วยคน เหตุการณ์ที่น่าตกใจพลันเกิดขึ้นหลังจากที่หลี่เต๋อหยางกระโดดลงจากแสงดาบแล้ว ก็พุ่งตรงลงไปยังพื้นดินด้านหน้าแนวป้องกันของมดงานสีแดงก่อนที่ร่างของเขาจะถูกฝูงมดท่วมทับ เขาก็ฟาดฝ่ามือลงบนพื้นอย่างรุนแรง!ตึง!!เสียงทุ้มหนักดังสนั่นออกมาจากหุบเหว รอยแตกแผ่ขยายออกจากพื้นใต้เท้าของหลี่เต๋อหยาง เชื่อมต่อกับหน้าผาทั้งสองด้านในชั่วพริบตา จากนั้นพื้นดินก็ทรุดตัวลงอย่างรวดเร็ว!รอยแยกบนพื้นดินที่แผ่ขยายออกไปหลายกิโลเมตร กลับแตกร้าวอีกครั้ง!ในชั่วขณะนั้น มดย
