ทั้งห้าคนกำลังจุ่มเนื้อวัวและเครื่องในวัวลงในหม้อไฟอย่างเงียบๆ บรรยากาศดูแปลกประหลาดอยู่บ้าง……“ขอโทษครับ” หลินชีเยี่ยเป็นคนแรกที่ทำลายความเงียบ “ลุงหลี่ คุณเป็นคนดูแลป่านี้มานานแล้ว เคยได้ยินเรื่องแปลกๆ ในป่านี้บ้างไหมครับ?”เมื่อได้ยินคำถามนี้ หน้าของไป๋หลี่พั่งพั่งก็ซีดเผือดราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหันไปมองหลี่เต๋อหยางหลี่เต๋อหยางขมวดคิ้วเล็กน้อย “เรื่องแปลกๆ เหรอ?”“ก็พวกตำนานน่ะครับ เช่น เทพจิ้งจอก ลิงม้า คนกระดาษ หรือว่า……ดินแดนนิรันดร์?”หลี่เต๋อหยางมองทั้งสี่คนด้วยสีหน้าประหลาด ค่อยๆ วางตะเกียบลง ดวงตาฉายแววเข้าใจ“ฉันเข้าใจแล้ว พวกนายไม่ได้มาถ่ายทำ ‘หมีน้อยผจญภัย’ หรอก……” หลี่เต๋อหยางหรี่ตามองหลินชีเยี่ย พูดอย่างช้าๆ ทีละคำ “พวกนาย มาตามหาสมบัติในตำนานสินะ”หลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ สบตากัน ก่อนจะก้มหน้าลงเงียบๆ ไม่ตอบคำถาม“ฉันว่าแล้ว คนถ่ายสารคดีทั่วไปจะมีฝีมือดีขนาดนี้ได้ยังไง นายคงเป็นมืออาชีพในด้านนี้สินะ” หลี่เต๋อหยางพูดราวกับหยั่งรู้ทุกอย่าง ยิ้มเยาะก่อนพูดต่อ “พวกนายช่วยชีวิตถิงถิง แสดงว่าไม่ใช่คนไม่ดี ฉันขอเตือนด้วยความหวังดีนะ……ตำนานก็แค่ตำนาน ไม่ใช่ว่าที่ไหนมีตำนานที่นั่นก็จะมีสมบัติ สังคมสมัยนี้เน้นวิทยาศาสตร์ ที่ไหนจะมีเรื่องผีๆสางๆ พวกนั้นมากมาย ล้วนเป็นความเชื่องมงาย อย่าไปเชื่อ……นายดึงผ้าคลุมฉันทำไม?”หลี่เต๋อหยางหันกลับไป เห็นไป๋หลี่พั่งพั่งที่นั่งข้างๆ กำลังก้มหน้าด
