ก!สายตาของหลี่เต๋อหยางกวาดมองมดยักษ์รอบๆ ก่อนจะจับจ้องไปยังทิศทางหนึ่ง ซึ่งเป็นจุดที่อ่อนแอที่สุดของวงล้อมเขาล้วงมือเข้าไปในเสื้อคลุม หยิบเหรียญตราเปล่งประกายออกมาจากช่องซ่อนในเสื้ออย่างระมัดระวัง ก้มหน้าเป่าไอขาวลงบนผิวเหรียญ แล้วใช้นิ้วโป้งขัดถู……‘อืม สว่างขึ้นเยอะ’‘นี่แหละคู่ควรกับฉัน’หลี่เต๋อหยางถอนหายใจยาว กำเหรียญตราแน่นในมือ ดวงตาฉายแววมุ่งมั่น แล้วพูดช้าๆ“ไอ้หนุ่ม อย่าให้ขาอ่อนเพราะกลัวล่ะ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เดี๋ยวฉันจะเปิดทางให้พวกนาย แล้วพวกนายก็วิ่งสุดชีวิตไปข้างหน้า……อย่าหันกลับมามอง ได้ยินไหม?”ด้านหลังเขา หลินชีเยี่ยหยิบดาบตรงสองเล่มออกมาจากกระเป๋าเงียบๆ แล้วพยักหน้า“ได้ยินแล้ว… ฆ่าพวกมันให้หมด!”
