วเล็กน้อย หันไปมองอันชิงอวี๋ พลางเอ่ยเสียงเบา“พวกสีแดงคือมดงานที่พวกเราเคยเจอมาก่อน ส่วนพวกสีดำคือ……”อันชิงอวี๋พยักหน้า “เป็นมดทหาร เมื่อเทียบกับมดงานที่ทำหน้าที่เก็บอาหารโดยเฉพาะ พลังโจมตีของพวกมันแข็งแกร่งกว่า”“พวกมันรู้ได้ยังไงว่าพวกเราอยู่ที่นี่?”“หนวดของพวกมันน่าจะเป็นวิธีสื่อสารพิเศษบางอย่าง เมื่อเข้าใกล้กันในระยะหนึ่ง ก็สามารถสื่อสารกันได้แม้อยู่ห่างกัน……ที่นี่อยู่ใกล้รังมดมากแล้ว คงเป็นมดงานในกล่องเหล็กนั่นที่ส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือถึงพวกมัน” อันชิงอวี๋พูดอย่างสงบหลินชีเยี่ยมองไปรอบๆ ถอนหายใจอย่างเสียดาย “น่าเสียดาย ราชินีมดไม่ได้มาด้วย……”“ในสถานการณ์ที่ไม่จำเป็น ราชินีมดมักจะอยู่ในรังและไม่ออกมาง่ายๆ”“ก็จริง” หลินชีเยี่ยพยักหน้า “ตอนนี้สถานการณ์ก็ยุ่งยากมากแล้ว ถ้าเพิ่มราชินีมดที่อาจจะอยู่ในขั้นมหาสมุทรเข้ามาอีก ฉันเกรงว่าพวกเราคงรับมือไม่ไหว”ในขณะที่หลินชีเยี่ยและอันชิงอวี๋กำลังสนทนากัน หลี่เต๋อหยางที่อยู่ข้างๆ ก็หน้าซีดเผือดเหมือนคนตาย“นี่มันเหมือนไปแหย่รังมดเข้าให้……” หลี่เต๋อหยางพึมพำ สูดหายใจลึก ถ่มน้ำลายลงพื้น แล้วด่าพร้อมกับแย่งดาบตรงและปืนจากมือของไป๋หลี่พั่งพั่ง “บ้าเอ๊ย! บอกให้พวกนายกลับไปก็ไม่ฟัง จะเดินลึกเข้ามาให้ได้ ตอนนี้เป็นไงล่ะ!ทุกคนต้องตายที่นี่กันหมด!”หลี่เต๋อหยางด่าไปพลางถือดาบเดินไปข้างหน้าทั้งสี่คน ยัดกระสุนเข้าลำกล้องปืนล่าสัตว์ แล้วดึงลูกเลื่อนแกร๊
