่างเด็ดขาด“คุณอยากไปกับพวกเราแล้วเหรอ?” หลินชีเยี่ยถามอย่างประหลาดใจหลี่เต๋อหยางส่ายหน้าทันที “ไม่ ฉันยังยืนยันคำเดิม พวกนายไม่ควรเดินหน้าต่อไปอีก ตำนานเกี่ยวกับซากปรักหักพังพวกนั้นล้วนเป็นเรื่องโกหก พวกนายอย่าเอาชีวิตไปเสี่ยงเพื่อสิ่งที่เป็นไปไม่ได้พวกนี้เลย”หลินชีเยี่ยเปิดปากกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง จู่ๆ กล่องเหล็กด้านหลังไป๋หลี่พั่งพั่งก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงตึง! ตึง! ตึง! ตึง! ตึง!หลินชีเยี่ยเดินไปที่กล่องเหล็ก ตบมือลงบนกล่องอีกครั้ง แต่คราวนี้เสียงเคลื่อนไหวของมดยักษ์ไม่ได้หายไป กลับยิ่งกระแทกรุนแรงขึ้น!หลินชีเยี่ยดูเหมือนจะตระหนักถึงบางอย่าง สีหน้าเคร่งเครียดเล็กน้อย สายตากวาดมองป่าโดยรอบอย่างช้าๆก่อนจะเอ่ยปากพร้อมรอยยิ้มขมขื่น“ฉันเกรงว่า ตอนนี้ต่อให้พวกเราอยากไป ก็ไปไม่ได้แล้ว……”หลี่เต๋อหยางชะงัก หันไปมอง ทั้งร่างแข็งทื่ออยู่กับที่เห็นเพียงรอบๆ ป่า มีเงาร่างสีแดงขนาดมหึมาคืบคลานออกมาจากเงามืด ค่อยๆ ล้อมพวกเขาไว้ สิบตัว ยี่สิบตัวสามสิบตัว……ส่วนใหญ่เป็นมดแดงยักษ์แบบที่หลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ เคยเจอมาก่อน แต่ยังมีอีกห้าตัวที่ลำตัวปกคลุมด้วยเกราะสีดำ ร่างกายใหญ่กว่ามดงานสีแดง คลื่นพลังที่แผ่ออกมาก็แข็งแกร่งกว่ามดงานสีแดงอย่างเห็นได้ชัด ถึงระดับสูงสุดของขั้นชวนแล้ว!หนวดยาวของพวกมันสั่นไหวเบาๆ ดูเหมือนกำลังสื่อสารอะไรบางอย่างระหว่างกัน ค่อยๆ เคลื่อนเข้าหาทั้งห้าคน……หลินชีเยี่ยขมวดคิ้
