นึกต้องห้ามใช้ได้อยู่ แต่ก็ไม่อาจฆ่าพวกเขาทั้งหมดได้จริงๆ หรอก?หลินชีเยี่ยเห็นสีหน้าปวดหัวของหลี่เต๋อหยาง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ส่งสายตาให้เฉาเยวียนและอันชิงอวี๋ ทั้งคู่รู้ความหมายทันที เข้าไปประกบซ้ายขวาของหลี่เต๋อหยาง พยุงเขาเดินไปข้างหน้า“ลุงหลี่ เดินช้าๆ นะ อย่าให้เอวเคล็ดอีกล่ะ” ไป๋หลี่พั่งพั่งพูดยิ้มๆสำหรับหลินชีเยี่ย การพาหลี่เต๋อหยางไปด้วยกลับเป็นภาระ แต่ก็ไม่ดีถ้าจะทิ้งเขาไว้คนเดียวในป่า เพราะมดยักษ์ที่โผล่ออกมาล้วนอยู่ในขั้นชวน ด้วยสภาพของเขาตอนนี้ไม่มีทางสู้ได้แน่ หน่วยพิทักษ์ราตรีที่ทุ่มเทเช่นนี้ ไม่ควรปล่อยให้ตายไปง่ายๆดังนั้น ทั้งสี่คนจึงพาหลี่เต๋อหยางเดินลึกเข้าไปในป่าเรื่อยๆเดินไปประมาณสองชั่วโมงกว่า ท้องของหลี่เต๋อหยางที่ถูกพยุงอยู่ก็ส่งเสียงดังครืดคราด หลินชีเยี่ยหันไปมอง เห็นหลี่เต๋อหยางหน้าแดง เบือนหน้าหนีเงียบๆ“พวกนายสองคนวางฉันลงหน่อย ฉันจะกินขนมปังกรอบ” หลี่เต๋อหยางพูดกับอันชิงอวี๋และเฉาเยวียนหลินชีเยี่ยดูเวลาแล้วเอ่ยว่า “ทุกคนพักกันตรงนี้เถอะ จุดหมาย……คงไม่ไกลแล้ว ปรับสภาพร่างกายให้ดีๆ”เมื่อได้ยินประโยคนี้ สายตาของทั้งสามคนก็จริงจังขึ้นทันที พวกเขารู้ดีว่าจุดหมายหมายถึงอะไร ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ต่อไปก็จะเป็นการต่อสู้ที่ดุเดือดอันชิงอวี๋และเฉาเยวียนวางหลี่เต๋อหยางลงใต้ต้นไม้ เขาหยิบห่อขนมปังกรอบอัดแน่นที่ยับยู่ยี่ออกมาจากเสื้อ แกะห่อแล้วกัดอย่างแรง ใครจะรู้ว่าข
