ได้นี้น้อยมาก ถ้าพวกเขาเป็นสาวก ก็ไม่จำเป็นต้องช่วยชีวิตหลี่ถิงถิง และตอนนี้เขาก็สวมเสื้อคลุมของหน่วยพิทักษ์ราตรีอยู่ สาวกไม่มีทางจำไม่ได้ แล้วทำไมถึงปล่อยเขาไว้ ยังอุตส่าห์ทำแผลให้อีก?อย่างที่สาม พวกเขาอาจจะเป็นหน่วยพิทักษ์ราตรีเหมือนกัน ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้นมาในหัวของหลี่เต๋อหยาง แต่ก็ถูกเขาตัดทิ้งไปโดยทั่วไปแล้ว หน่วยพิทักษ์ราตรีจะมีเมืองที่ตัวเองประจำการอยู่ ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ ก็จะไม่ไปไหนมาไหน แล้วจะมาอยู่ในป่าดงดิบนี้ได้ยังไง? มีเพียงหน่วยรบพิเศษเท่านั้นที่มีความคล่องตัว แต่ตามที่เขารู้ คนหนุ่มทั้งสี่คนนี้ไม่มีลักษณะของหน่วยรบพิเศษเลยสักนิดที่สำคัญที่สุดคือ ถ้าพวกเขาเป็นหน่วยรบพิเศษจริง ทำไมต้องปลอมตัวด้วย?คิดไปคิดมา คนหนุ่มทั้งสี่คนที่อยู่ตรงหน้านี้ ดูเหมือนจะเป็นไปได้แค่กรณีแรกเท่านั้น……หลี่เต๋อหยางใช้มือข้างหนึ่งยันพื้น อีกมือหนึ่งจับเอว พยายามลุกขึ้นยืนจากพื้น หลินชีเยี่ยที่อยู่ข้างๆ รีบเดินเข้าไปหมายจะช่วยพยุง แต่ถูกหลี่เต๋อหยางโบกมือปฏิเสธ“ไอ้หนุ่ม ฉันไม่สนหรอกว่าพวกนายจะเป็นใคร ยังไงก็ตาม……พวกนายไปต่อไม่ได้แล้ว”หลินชีเยี่ยครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า “ถ้าพวกเราจำเป็นต้องเดินหน้าต่อล่ะ?”“……” หลี่เต๋อหยางอ้าปากคิดอยู่นานก็ไม่สามารถเค้นคำพูดออกมาได้สักประโยคใช่แล้ว ถ้าพวกเขาจำเป็นต้องเดินหน้าต่อ……ตัวเขาจะทำอะไรได้ล่ะ?ตอนนี้เขาเดินเองยังไม่คล่อง ปืนก็ถูกยึด ดาบก็ถูกเอาไป ผ
