งหลินชีเยี่ยที่อยู่ตรงกลางหลินชีเยี่ยมองปากกระบอกปืนสีดำมืดตรงหน้า สลับกับสีหน้าเด็ดเดี่ยวของหลี่เต๋อหยาง เขาหลับตาลงอย่างจนใจ แล้วถอนหายใจเบาๆนกหลายตัวบินออกจากป่าด้วยความตกใจสิบวินาทีต่อมา“พูดดีๆ ก็ไม่ฟัง ทำไมต้องให้ลงไม้ลงมือด้วย” ไป๋หลี่พั่งพั่งนั่งอยู่บนก้อนหินข้างๆ เล่นกับปืนล่าสัตว์ในมือ พูดอย่างจนปัญญาข้างๆ เขา หลี่เต๋อหยางที่หน้าตาบวมปูดนอนแผ่หลาอยู่บนพื้น มองท้องฟ้าเหนือศีรษะ ดูเหมือนสมองจะหยุดทำงานไปแล้วอันชิงอวี๋นั่งยองๆ อยู่ข้างๆ เขา มือถือสำลีชุบแอลกอฮอล์ กำลังทำแผลให้หลี่เต๋อหยางอย่างตั้งใจ“ลุงหลี่ พวกเราไม่ได้ตั้งใจลงมือแรงขนาดนี้จริงๆ นะ” หลินชีเยี่ยนั่งอยู่ข้างๆ เขา อธิบายอย่างจริงจัง “ลุงว่า……ทั้งๆ ที่พวกเราก็ยึดปืนไปแล้ว ทำไมลุงยังจะวิ่งเข้ามาแย่งอีกล่ะ?จะแย่งก็เรื่องหนึ่ง แต่ลุงก็อายุปูนนี้แล้ว ไม่รู้จักระวังการเคลื่อนไหวบ้างเลย……ไม่แค่ล้มหกล้มหงาย เอวยังเคล็ดอีก แบบนี้จะไปฟ้องใครล่ะ?”หลี่เต๋อหยางกระตุกมุมปากเล็กน้อย พอดีไปโดนแผลบนหน้า เจ็บจนใบหน้าบิดเบี้ยวไปหมด“พวกนาย… เป็นใครกันแน่?” หลี่เต๋อหยางจ้องมองหลินชีเยี่ยด้วยสีหน้าประหลาด แล้วถามว่า “ถึงฉันจะอายุมากแล้ว แต่ก็ไม่ใช่ว่าเด็กหนุ่มไม่กี่คนจะจัดการฉันได้ จุดประสงค์ที่พวกนายมาที่นี่คืออะไรกันแน่?”หลินชีเยี่ยกะพริบตาแล้วตอบว่า “ผมบอกไปแล้วว่าถ่ายสารคดี”“สารคดีอะไร?”“หมีน้อยผจญภัย”“……” หลี่เต๋อหยางไม่เชื่อ “ถ
