ั้งสองคนหายลับไป หลี่เต๋อหยางก็ค่อยๆ หันกลับมามองหลินชีเยี่ยและพวกพ้อง“ลุง” ไป๋หลี่พั่งพั่งยักไหล่ “หรือว่าลุงจะกลับไปกับพวกเขาไหม พวกเราไม่เป็นไรจริงๆ นะ”“พูดให้มันน้อยๆ หน่อย!”สายตาของหลี่เต๋อหยางกวาดมองทั้งสี่คน เขาแค่นเสียงหึในลำคอ แล้วล้วงปืนล่าสัตว์ออกมาจากด้านหลัง……แกร๊ก!กระสุนถูกบรรจุเข้ารังเพลิง!หลี่เต๋อหยางถือปืนล่าสัตว์ชี้ไปที่ทั้งสี่คน ด้วยสีหน้าที่บ่งบอกว่า “ไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้สินะ?”เขาไม่มีทางปล่อยให้หลินชีเยี่ยและอีกสามคนเดินหน้าต่อไปได้ และก็ไม่อยากเอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยงด้วยการตามพวกเด็กบ้าบิ่นสี่คนนี้ไปอีก ดังนั้นเขาจึงต้องใช้วิธีรุนแรงบังคับให้พวกเขากลับไป!แม้ว่าวิธีนี้จะดูไม่ค่อยถูกต้องนัก แต่หลี่เต๋อหยางก็ไม่สนใจอะไรมากมาย เขาไม่ได้เรียนหนังสือมากพอจะพูดเหตุผลอะไรได้ ตอนนี้เขาจึงทำได้แค่ใช้วิธีที่รุนแรงที่สุด แต่ก็ได้ผลที่สุดเท่านั้นเมื่อครู่ตอนที่ถิงถิงอยู่ที่นี่ เขาไม่กล้าชักปืนออกมา เพราะมันดูไม่เหมาะสมไม่ว่าจะมองยังไง แต่ตอนนี้ปล่อยให้สองคนนั้นไปก่อน เขาจึงสามารถทำอะไรได้อย่างอิสระ“ไอ้พวกเด็กเวร พูดดีๆ ก็ไม่ฟัง ทำไมต้องให้ลงไม้ลงมือด้วย” เสียงห้าวของหลี่เต๋อหยางก้องไปทั่วป่า น้ำเสียงเต็มไปด้วยความจริงจัง “ถ้าไม่อยากให้ตัวเองมีรูเพิ่ม ก็รีบกลับไปกับฉันเดี๋ยวนี้!”บรรยากาศรอบข้างพลันเงียบกริบลงทันทีมุมปากของไป๋หลี่พั่งพั่งกระตุกเล็กน้อย ทั้งสามคนค่อยๆ หันไปมอ
