ากไม่ไหวนะ! นี่มันต้องเดินทางอีกหลายชั่วโมงเลยนะ’หลังจากคิดทบทวนไปมา หลี่เต๋อหยางก็ตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว เขาหันไปมองเฉินหานแล้วพูดว่า“เสี่ยวเฉิน นายพาถิงถิงกลับไปก่อนนะ ฉันจะเดินไปกับพวกเขาอีกสักพัก แล้วค่อยพาพวกเขากลับ”เฉินหานชะงัก “แต่ว่า ถ้าเกิดเจอ……”“ไม่ต้องกังวล” หลี่เต๋อหยางส่งสายตาให้เฉินหาน แล้วชี้ไปที่ปืนล่าสัตว์บนหลังของเขา “นายกลับไปก่อนเถอะอีกไม่นาน ฉันจะทำให้พวกเด็กๆ เหล่านี้ยินดีกลับไปอย่างแน่นอน”เฉินหานเห็นภาพนั้นแล้วก็เข้าใจความตั้งใจของหลี่เต๋อหยางทันที“ได้ งั้นผมไปก่อนนะ” เฉินหานพยักหน้าหลี่ถิงถิงอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่หลี่เต๋อหยางก็ย่อตัวลงลูบหัวเธอแล้วพูดเบาๆ ว่า “ถิงถิง หนูกลับไปหาคุณปู่ก่อนนะ เดี๋ยวพ่อตามไป”พูดจบ เขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงล้วงขนมปังกรอบที่ถูกบีบจนยับออกมาจากอกเสื้อ แล้วยัดใส่มือของหลี่ถิงถิง“ถ้าหิวระหว่างทาง ก็กินขนมปังนี่นะ รู้ไหม?”หลี่ถิงถิงผลักมือของหลี่เต๋อหยางกลับไป พลางส่ายหน้าพูดว่า “พ่อเก็บไว้กินเองเถอะค่ะ หนูไม่หิวหรอก หนูเพิ่งกินพิซซ่าไปก้อนใหญ่เลย”หลี่เต๋อหยางชะงัก “กินอะไรนะ?”“พิซซ่าไงคะ!” หลี่ถิงถิงลูบท้องตัวเอง “พี่พั่งพั่งให้หนูมา รสซีฟู้ด อร่อยมากเลย!”หลี่เต๋อหยาง “……”เขาหันไปมองทั้งสี่คน ไป๋หลี่พั่งพั่งยิ้มแหยเฉินหานเดินเข้ามาแบกหลี่ถิงถิง พยักหน้าให้หลี่เต๋อหยางเป็นเชิงบอกว่าไม่ต้องห่วง แล้วก็เดินกลับไปทางที่มาพอร่างของท
