“วันนี้พักค้างคืนที่นี่กันเถอะ”หลินชีเยี่ยเดินไปยังพื้นที่โล่งในป่าที่ค่อนข้างกว้าง ใช้พลังจิตตรวจสอบโดยละเอียดแล้วพูดกับทุกคนตอนนี้เป็นเวลาดึกแล้ว นับตั้งแต่พวกเขาเข้าป่ามาจนถึงตอนนี้ผ่านไปเกือบหกชั่วโมง พวกเขาเผชิญกับการต่อสู้กับมดแดงยักษ์และการไล่ล่าของคนกระดาษ รวมถึงอากาศที่หนาวจัดอย่างต่อเนื่อง จิตใจย่อมเหนื่อยล้าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้“พักสี่ชั่วโมงแล้วค่อยไปกันต่อ” หลินชีเยี่ยดูเวลาแล้วหันไปมองไป๋หลี่พั่งพั่ง “เอาเต็นท์และอุปกรณ์พักแรมออกมาเถอะ”“ได้เลย!”ไป๋หลี่พั่งพั่งรับคำแล้วล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า ในทันใดนั้นก็หยิบเต็นท์สีดำขนาดใหญ่สองหลังออกมาวางไว้กลางพื้นที่โล่งในป่าโครงเหล็กแข็งแรง ผ้าคลุมหนา โครงสร้างภายในกันความร้อน ทำให้คนมองเพียงแวบเดียวก็รู้ว่าต้องมีราคาแพงแน่นอนหลินชีเยี่ยพิจารณาเต็นท์สองหลังครู่หนึ่ง ดวงตาปรากฏแววประหลาดใจเขาคิดว่าถ้าไป๋หลี่พั่งพั่งซื้ออุปกรณ์คงซื้อของดีๆ เพราะเป็นคุณชายน้อยของตระกูลไป๋หลี่ ไม่ใช่คนขัดสนเงินทองแต่เต็นท์ระดับไฮเอนด์แบบนี้เขาก็ยังไม่เคยเห็นมาก่อน“ตั้งเต็นท์เสร็จแล้ว มาจัดลำดับเวรยามกันเถอะ” หลินชีเยี่ยครุ่นคิดครู่หนึ่ง “ชิงอวี๋กับเฉาเยวียนเฝ้าสองชั่วโมงแรก ฉันกับพั่งพั่งเฝ้าสองชั่วโมงหลัง ตกลงไหม?”คนที่เหลืออีกสามคนไม่มีใครคัดค้าน หลินชีเยี่ยจึงพยักหน้า “ดี งั้นพวกเราไปพักผ่อนกันก่อน……”“เดี๋ยวก่อน!” ไป๋หลี่พั่งพั่งโพล่งขึ้นหลินชีเยี
