ยางถอนหายใจ เงยหน้ามองป่าทึบเบื้องหน้า แล้วพูดอย่างหงุดหงิด “พวกเด็กรุ่นใหม่นี่ ไม่กลัวตายกันจริงๆ!”เขากำดาบตรงในมือแน่น แล้วพาเฉินหานที่อยู่ข้างหลังวิ่งเข้าไปในป่าอีกครั้งในเต็นท์ที่อบอุ่น หลินชีเยี่ยที่นอนอยู่บนเตียงนุ่มๆ ลืมตาขึ้นอย่างกะทันหันเขาค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งแล้วมองดูเวลา สวมเสื้อกันหนาวที่อยู่ข้างๆ สวมหมวก แล้วเปิดม่านประตูเต็นท์เดินออกไป“ถึงเวลาเปลี่ยนกะแล้ว พวกนายไปพักผ่อนเถอะ” หลินชีเยี่ยเดินไปที่ข้างเตาผิง พูดกับอันชิงอวี๋และเฉาเยวียนจากนั้นเขาก็ไปที่เต็นท์ข้างๆ เตะไป๋หลี่พั่งพั่งที่นอนหลับเป็นตายให้ตื่นหลังจากทั้งสองคนเข้าเต็นท์ไปนอนหลินชีเยี่ยเอามือไปผิงไฟที่เตา ส่วนไป๋หลี่พั่งพั่งที่อยู่ข้างๆ ก็ขยี้ตาที่ยังง่วงเหงา พลางหาวไปด้วย มือก็ล้วงหาอาหารในกระเป๋า……“ชีเยี่ย อาหารเช้านายชอบกาแฟหรือนม?”หลินชีเยี่ยกระตุกมุมปาก “กาแฟก็แล้วกัน”ไป๋หลี่พั่งพั่งหยิบเครื่องชงกาแฟสูงครึ่งเมตรออกมา ใส่เมล็ดกาแฟเข้าไปราวกับไม่ต้องเสียเงิน ต่อเครื่องปั่นไฟที่อยู่ข้างๆ เข้าไป ไม่กี่นาทีต่อมา กาแฟร้อนๆ ก็ถูกส่งมาตรงหน้าหลินชีเยี่ยหลินชีเยี่ยนั่งอยู่บนเก้าอี้โยกยี่ห้อ ‘ความสุขของคนแก่’ มองดูกาแฟร้อนๆ คุกกี้ และสเต็กเนื้อวากิวที่ส่งกลิ่นหอมฉุยบนโต๊ะเล็กๆ ตรงหน้า จมอยู่ในภวังค์……ดูเหมือนว่ามันจะแตกต่างจากการเอาตัวรอดในป่าที่เขาจินตนาการไว้อยู่บ้าง……หลินชีเยี่ยส่ายหัว สลัดความคิดที่ยุ่งเหยิงทิ้ง
