ใช้ในงานศพชัดๆ!’ไป๋หลี่พั่งพั่งที่อยู่ข้างๆ เมื่อเห็นภาพนี้ หัวใจของเขาก็กระตุกวูบ จิตใจที่แข็งแกร่งจากการฝึกในค่ายฝึกอบรมทำให้เขาไม่ได้กรีดร้องออกมาทันที แต่กลับกัดริมฝีปากแน่น แล้วล้วงลูกประคำออกมาจากกระเป๋าโดยไม่พูดอะไร ยัดใส่มือของเฉาเยวียน“นายทำอะไรน่ะ?” เฉาเยวียนสะดุ้งตกใจ“นายไม่ใช่พระหรอกเหรอ! ผมให้ลูกประคำนายแล้ว รีบท่องคาถาปราบมันเร็วเข้า!!” ไป๋หลี่พั่งพั่งหน้าซีดเผือดพูดเสียงต่ำอย่างร้อนรนเฉาเยวียน “……”หลังจากถูกลำแสงไฟฉายส่องใส่ ใบหน้ากระดาษซีดนั้นก็พลันสั่นไหวแล้วหายวับไปหลังหน้าต่างมืดสนิท ม่านตาของหลินชีเยี่ยหดเล็กลงทันที เขาถือมีดพุ่งเข้าไปในตึกอย่างรวดเร็วราวสายฟ้า พลางตะโกนว่า“จับมันไว้! อย่าให้มันหนีไป!”อย่างไรก็ตาม มีคนหนึ่งที่เร็วกว่าเขาอันชิงอวี๋วิ่งออกไปก่อนหลินชีเยี่ยเสียอีก ดวงตาคู่สวยใต้แว่นจ้องเขม็งไปยังหน้าต่างบานที่คนกระดาษหายไป มือกระชับมีดผ่าตัดไว้แน่น แล้วพุ่งตัวขึ้นบันไดไปติดกำแพง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและกระหายใคร่รู้!เฉาเยวียนเห็นหลินชีเยี่ยพุ่งออกไปก็รีบวิ่งตามไปติดๆ เหลือเพียงไป๋หลี่พั่งพั่งที่กำลูกประคำแน่นยืนงงอยู่กับที่ ครู่หนึ่งต่อมาก็วิ่งกระหืดกระหอบตามไป“อย่าทิ้งผมสิ!!”ภายในตึกเตี้ยที่มืดจนยกมือขึ้นมาแทบมองไม่เห็นนิ้ว หลินชีเยี่ยเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว ใช้เวลาไม่ถึงสองวินาทีก็วิ่งจากชั้นล่างขึ้นไปถึงห้องที่คนกระดาษอยู่เมื่อครู่ อันชิงอ
