งได้มาที่แบบนี้กันนะ?” ไป๋หลี่พั่งพั่งเอ่ยถามอย่างงุนงงหลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ ตกอยู่ในความเงียบ“ในรายงานบอกว่า ตอนที่พยานเห็นมดแดงยักษ์ตัวนั้น มันกำลังกินซากอีกาบนหลังคาตึกเตี้ย” หลินชีเยี่ยทำลายความเงียบ พูดอย่างช้าๆ ว่า “ถ้าฉันเดาไม่ผิด หน้าต่างของตึกเตี้ยพวกนี้คงถูกพวกมดแดงยักษ์ทำลาย พวกมันน่าจะออกมาเคลื่อนไหวในบริเวณนี้บ่อยๆ ทุกคนระวังหน่อยนะ……”“ไม่ต้องห่วง ผมจะระวังตัวเองให้ดี!” ไป๋หลี่พั่งพั่งรวบรวมความกล้าตอบออกมาหลินชีเยี่ยมองเขาแวบหนึ่ง แล้วพูดอย่างจนใจว่า “ที่ฉันหมายถึงคือ ตอนลงมือให้ระวังหน่อย อย่าฆ่ามดงานเข้าเหลือไว้ให้ฉันสักตัว”ไป๋หลี่พั่งพั่ง “……”ทั้งสี่คนเดินผ่านหญ้ารกชัฏ มุ่งหน้าไปยังประตูหน้าของตึกเตี้ยหลังหนึ่งตอนนี้เป้าหมายหลักของ หลินชีเยี่ย และคนอื่นๆ คือการหามดแดงยักษ์ที่ยังมีชีวิตสักตัว และค่ายร้างที่เคยพบมดแดงยักษ์แห่งนี้เป็นสถานที่ที่มีโอกาสพบร่องรอยของพวกมันมากที่สุดพวกเขาต้องค้นหาที่นี่ทั้งหมดลำแสงไฟฉายส่องเข้าไปในประตูใหญ่ที่มืดมิด ไป๋หลี่พั่งพั่งมองบ้านที่ดูน่ากลัวตรงหน้า กลืนน้ำลายอย่างไม่รู้ตัวหลับตาแล้วฝืนเดินเข้าไปทันใดนั้น หัวของเขาก็ชนเข้ากับอะไรบางอย่างไป๋หลี่พั่งพั่งร้องเสียงหลง ถอยหลังกรูดสองก้าว หลินชีเยี่ยที่ยืนอยู่หน้าตึกหลังนี้ ค่อยๆ หันหลังกลับมา……“ไปกันเถอะ ฉันใช้พลังจิตตรวจสอบดูแล้ว ข้างในไม่มีอะไรเลย”หลินชีเยี่ยยักไหล่อย่างผิดหวังเล็กน้อ
