2 ทั้งหมดออกปฏิบัติการ!”…ในป่าดงดิบหลินชีเยี่ยและอีกสามคนเดินออกมาจากป่าทึบตามลำดับ ลำแสงไฟฉายส่องผ่านพื้นที่รกร้าง พวกเขาค่อยๆ หยุดฝีเท้า“ที่นี่คือค่ายร้างที่ว่าใช่ไหม?” เฉาเยวียนเอ่ยถามอันชิงอวี๋พยักหน้า “ในแผนที่บอกว่าเป็นที่นี่”ไป๋หลี่พั่งพั่งใช้ไฟฉายส่องสำรวจโดยรอบอย่างละเอียด บริเวณนี้ส่วนใหญ่เป็นพื้นดินโล่ง ไกลออกไปมีเงาตึกเตี้ยสองสามชั้นอยู่บ้าง มีเถาวัลย์และหญ้ารกปกคลุมมากมาย“ที่นี่……ทำไมดูน่ากลัวจัง?” ไป๋หลี่พั่งพั่งหดคอหลินชีเยี่ยชำเลืองมองเขา “ประโยคนี้นายพูดมาตลอดทางอย่างน้อยยี่สิบครั้งแล้วนะ”“ยี่สิบหกครั้ง” อันชิงอวี๋พูดเสียงเรียบ“นี่ ที่นี่มันน่ากลัวจริงๆ นะ! พวกนายไม่รู้สึกเหรอ?” ไป๋หลี่พั่งพั่งอดไม่ได้ที่จะโต้แย้ง“ไปดูข้างในกันก่อนเถอะ” หลินชีเยี่ยไม่สนใจไป๋หลี่พั่งพั่ง และเดินตรงไปข้างหน้าสิ่งที่ตั้งตระหง่านอยู่ในความมืดนั้นล้วนเป็นบ้านอิฐเก่าๆ สีเทาขาว หน้าต่างบนกำแพงแทบจะแตกหมด เหลือเพียงช่องสี่เหลี่ยมสีดำที่ดูแปลกประหลาด แสงไฟฉายสาดส่องเข้าไป เห็นโต๊ะเก้าอี้ที่พังยับเยินและผนังที่ผุพังรางๆเถาวัลย์พันรอบผนังอย่างหนาแน่น หญ้ารกรุงรังปกคลุมตัวอาคารเกือบทั้งหมด เมื่อมองผ่านช่องว่างของหญ้าจะเห็นประตูใหญ่สีดำมืดของชั้นล่างเศร้าสลด น่ากลัว ประหลาด……แม้แต่หลินชีเยี่ยที่ยืนอยู่หน้าตึกร้างเตี้ยๆ เหล่านี้ ก็ยังรู้สึกขนลุกซู่ มีความรู้สึกขนพองสยองเกล้า“แล้วทำไมพยานคนนั้นถึ
