หลินชีเยี่ยและอีกสองคนสบตากัน “แล้วยังไงต่อ?”“สำหรับมดแล้ว มดงานจะขนอาหารทั้งหมดที่หามาได้กลับรัง เพื่อให้ราชินีกินก่อน แล้วค่อยกินส่วนที่เหลือ ดังนั้นการที่มดงานตัวนี้ออกมาล่าอาหารทั้งๆ ที่ท้องว่าง ก็หมายความว่า… อาหารของพวกมันอาจจะหมดแล้ว”หลินชีเยี่ยดูเหมือนจะตระหนักถึงบางอย่าง ขมวดคิ้วเล็กน้อยไป๋หลี่พั่งพั่งที่อยู่ข้างๆ ยังคงมีสีหน้างุนงงอยู่ “แล้วไงต่อล่ะ?”“ถ้าอาหารในรังหมดแล้ว พวกมดงานเหล่านี้ก็จะต้องออกค้นหาอาหารอย่างบ้าคลั่งในบริเวณรอบๆ ไม่อย่างนั้นถ้าราชินีอดตาย ทั้งเผ่าพันธุ์ก็จะจบสิ้น” หลินชีเยี่ยพูดอย่างช้าๆ “และที่นี่ก็เป็นป่าดงดิบที่ไม่มีผู้คนอาศัยอยู่ ถ้าพวกมดงานเหล่านี้ต้องการอาหารที่เพียงพอสำหรับเลี้ยงทั้งเผ่าพันธุ์ ก็จำเป็นต้องสำรวจออกไปรอบนอกเรื่อยๆ เพื่อขยายพื้นที่ในการล่า……“นี่ก็เป็นเหตุผลว่าทำไมเราถึงเจอมดงานทั้งๆ ที่เพิ่งเข้าป่ามาได้ไม่นาน ทั้งๆ ที่ตรงนี้ยังห่างจากจุดที่พบสิ่งลึกลับครั้งแรกตั้งสองชั่วโมง”เฉาเยวียนขมวดคิ้วถามว่า “นายหมายความว่าพวกมดงานเหล่านี้จะมุ่งหน้าไปทางเมืองงั้นเหรอ?”“ไม่แน่เสมอไป” อันชิงอวี๋ส่ายหน้า “การขยายพื้นที่ค้นหาไม่ได้หมายความว่าจะต้องเคลื่อนที่ไปทางเมืองทั้งหมดรังของพวกมันน่าจะอยู่ลึกเข้าไปในป่าดงดิบอันกว้างใหญ่ ถึงแม้จะขยายออกไปเป็นวงกลมกว้างๆ ก็ไม่จำเป็นว่าจะต้องไปทางเมืองพอดี”“แต่ก็ยังมีความเป็นไปได้ และโอกาสก็ไม่น้อยด้วย” หลิน
