ชีเยี่ยมองซากมดงานบนพื้น “อย่างไรก็ตาม เราเพียงแค่เลือกเส้นทางมาสุ่มๆ ก็เจอมดตัวหนึ่งพอดี ถ้าไม่นับว่าเราโชคดีมาก……ก็แสดงว่าเผ่าพันธุ์มดแดงยักษ์นี้มีจำนวนมดงานมากมายมหาศาล”“งั้นบ้านเรือนที่อยู่ชานเมืองจะไม่ตกอยู่ในอันตรายหรอกเหรอ?” สีหน้าของไป๋หลี่พั่งพั่งเปลี่ยนไปเล็กน้อย“ข่าวดีก็คือ ที่ชานเมืองอันถ่าไม่ค่อยมีบ้านเรือนที่อยู่ใกล้ป่าดงดิบ และที่นี่ก็ห่างจากใจกลางเมืองที่ใกล้ที่สุดอย่างน้อยหลายสิบกิโลเมตร ในระยะเวลาอันสั้นคงไม่ส่งผลกระทบมากนัก”หลินชีเยี่ยสูดหายใจลึก “แน่นอนว่า นั่นก็ต่อเมื่อเราสามารถหารังของพวกมันเจอและฆ่าราชินีได้โดยเร็ว ถ้าปล่อยไว้นานกว่านี้ สถานการณ์ก็จะร้ายแรงจริงๆ”ไป๋หลี่พั่งพั่งมองไปรอบๆ ถอนหายใจอย่างจนปัญญา “ป่านี้กว้างใหญ่ขนาดนี้ กว่าเราจะหารังของพวกมันเจอ ก็ไม่รู้ว่าจะต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหน……”ทุกคนตกอยู่ในความเงียบทันทีตอนนี้ปัญหาใหญ่ที่สุดก็คือการหารังมดในป่าอันกว้างใหญ่นี้ ตามแผนเดิมของหลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ พวกเขาต้องใช้เวลาสำรวจป่านี้อย่างน้อยครึ่งเดือนถึงจะมีโอกาสพบรังมด แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ พวกเขาไม่มีเวลามากขนาดนั้นในตอนนั้นเอง หลินชีเยี่ยดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาเล็กน้อย“คราวหน้า ถ้าเราเจอมดงานอีกตัว ให้ไว้ชีวิตมัน……”“ทำไมล่ะ?” ไป๋หลี่พั่งพั่งถามอย่างสงสัยหลินชีเยี่ยเงยหน้ามองท้องฟ้าสีดำเหนือศีรษะ ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
