“ฉันมีความคิดหนึ่ง อยากจะลองพิสูจน์ดู”…นอกป่าดงดิบในความมืด มีบ้านเก่าๆ ตั้งกระจัดกระจายอยู่บนทุ่งโล่งอันกว้างใหญ่ แสงไฟริบหรี่ส่องผ่านหน้าต่างออกมา ขับไล่ความมืดรอบข้างไปเล็กน้อยบนถนนดินเลนหน้าบ้าน ชายชราห่อหุ้มร่างกายด้วยเสื้อผ้าหนาๆ ขดตัวจูงมือเด็กหญิงตัวน้อยฝ่าลมหนาวเดินไปข้างหน้า ในที่สุดก็หยุดลงหน้าบ้านหนึ่งที่อยู่ริมสุดแสงไฟสีขาวจางๆ ส่องผ่านกระจกของประตูโลหะเก่าๆ ออกมา บนพื้นผิวกระจกมีกระดาษตัดสีแดงติดอยู่สี่ตัวอักษรใหญ่‘โรงแรมเกาซิ่ง’สีของกระดาษตัดซีดจางเกือบเป็นสีขาวเพราะความเก่า มุมกำแพงหน้าประตูก็เต็มไปด้วยใยแมงมุม ดูเหมือนจะมีอายุมากแล้วชายชราพาเด็กหญิงตัวน้อยเดินไปที่หน้าประตูเหล็ก จับที่จับประตู พยายามผลักประตูเลื่อนไปด้านข้าง เปิดช่องให้กว้างพอที่คนหนึ่งคนจะเดินผ่านได้เหล็กที่เสื่อมสภาพเสียดสีกับรางประตู ส่งเสียงดังเสียดหูเอี๊ยดอ๊าด พร้อมกับที่ประตูถูกเปิดออก ลมอุ่นก็พัดมาปะทะใบหน้าชายชราหลบให้เด็กหญิงตัวน้อยเดินเข้าไปก่อน แล้วตัวเองจึงเดินตามเข้าไป จากนั้นก็หันกลับมาปิดประตูหญิงชราที่นั่งอยู่หลังโต๊ะไม้ผุๆ เงยหน้ามองพวกเขาแวบหนึ่ง แล้วพูดช้าๆ “พรุ่งนี้เช็คเอาท์ก่อนเที่ยง ถ้าช้าต้องจ่ายค่าปรับเพิ่ม”“รู้แล้วๆ”ชายชราพยักหน้า พาเด็กหญิงตัวน้อยเดินขึ้นบันไดที่เต็มไปด้วยฝุ่นไปยังชั้นสองที่เรียกว่าโรงแรม จริงๆ แล้วสองชั้นรวมกันก็มีแค่สามห้องเท่านั้น โดยห้องเล็กๆ ชั้นล่างย
