๋ส่องไฟฉายไปที่ซากของมดแดงยักษ์ หรี่ตาลงเล็กน้อย เขาย่อตัวลงข้างๆ มดแดงยักษ์ เงยหน้ามองหลินชีเยี่ยแวบหนึ่ง ดวงตาเต็มไปด้วยคำถามหลินชีเยี่ยครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้าอันชิงอวี๋หยิบกล่องสีดำออกมาจากเป้ จากนั้นก็เปิดมันออก ข้างในมีใบมีดหลากหลายรูปแบบวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบกว่าสิบเล่ม เขาหยิบใบมีดออกมาเล่มหนึ่ง จับไว้เบาๆ แล้วเริ่มผ่าซากของมดแดงยักษ์เมื่อไป๋หลี่พั่งพั่งเห็นภาพนั้น ดวงตาก็พลันฉายแววงุนงงเขาหันไปมองทางหลินชีเยี่ย สายตาของเขาดูคล้ายจะถามว่า ‘เขากำลังทำอะไรอยู่?’หลินชีเยี่ยส่ายหัวให้เขา ยื่นนิ้วชี้ออกมาหนึ่งนิ้ว ทำท่าให้เงียบประมาณสิบนาทีผ่านไป อันชิงอวี๋ใช้สองนิ้วหนีบที่ขอบใบมีด น้ำแข็งบางๆ ก็ปกคลุมบนใบมีดทันที จากนั้นเขาก็ดีดนิ้วเบาๆ น้ำแข็งบางๆ พร้อมกับคราบเลือดและเศษซากบนใบมีดก็ร่วงลงพื้นเขาเก็บใบมีดเรียบร้อยแล้วค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ดันแว่นตาพลางพูดว่า“สิ่งนี้ไม่ได้อยู่ในขอบเขตความรู้สมัยใหม่ คงเป็นสิ่งลี้ลับแน่นอน จากการคาดเดาโครงสร้างร่างกายของมดทั่วไปนี่น่าจะเป็นมดงาน และดูเหมือนว่าเพิ่งเกิดมาได้ไม่นาน”“ตัวใหญ่ขนาดนี้ แต่เพิ่งเกิดมาไม่นาน?” ไป๋หลี่พั่งพั่งมองซากมดแดงยักษ์ที่ถูกตัดเป็นชิ้น มุมปากกระตุกเล็กน้อย“อย่าพยายามใช้เหตุผลทั่วไปมาอธิบาย ‘สิ่งลี้ลับ’” เฉาเยวียนยักไหล่ “ดังนั้นสิ่งลี้ลับที่ปรากฏครั้งนี้เป็นประเภทอยู่รวมกันเป็นกลุ่มสินะ?”“น่าจะใช่” หลินชีเยี่ย
