ก็หยุดพร้อมกัน“เกิดอะไรขึ้น? น่าจะยังอีกอย่างน้อยสองชั่วโมงกว่าจะถึงค่ายร้างนี่……” ไป๋หลี่พั่งพั่งถามอย่างสงสัยหลินชีเยี่ยยืนอยู่ด้านหน้าสุด ขมวดคิ้วเล็กน้อย ค่อยๆ ส่องไฟฉายไปรอบๆ ป่ามืดมิด สายตากวาดมองไปรอบๆเขายื่นมือไปที่กระเป๋าเป้ด้านหลัง……“แถวนี้… มีอะไรบางอย่าง”เสียงนั้นแผ่วเบา แต่คนทั้งสามด้านหลังได้ยินชัดเจน ทุกคนเริ่มตึงเครียด มองไปรอบๆ อย่างระแวดระวังในป่าลึกมืดมิดแห่งนี้ เงียบสงัดไร้สรรพสำเนียง นอกจากเสียงหายใจของพวกเขาแล้ว ก็ไม่มีเสียงอื่นใดอีกการหายใจทุกครั้งของพวกเขา กลายเป็นหมอกขาวที่จับตัวกันในแสงไฟสลัว พร้อมกับการกระจายตัวของหมอกขาวนั้น หัวใจของทุกคนก็เต้นรัวขึ้นมาจนแทบจะหลุดออกมาทางลำคอทันใดนั้น ม่านตาของหลินชีเยี่ยก็หดตัวลงอย่างฉับพลัน!ชิ้ง!!เสียงครางแผ่วเบาดังขึ้นทำลายความเงียบสงัดยามราตรี ดาบตรงในมือของเขาถูกชักออกจากฝักในชั่วพริบตาคมดาบสีฟ้าอ่อนพุ่งผ่านกิ่งไม้ในความมืด พุ่งตรงไปยังป่าด้านข้างของทุกคน!ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องที่แสบแก้วหูดังออกมาจากในป่า!เสียงนั้นแหลมสูงมาก ไม่เหมือนเสียงที่มนุษย์จะสามารถเปล่งออกมาได้ ในวินาถัดมา เงาดำขนาดใหญ่ราวกับวัวป่าก็พุ่งออกมาจากความมืด พุ่งชนเข้าใส่ทั้งสี่คนอย่างรวดเร็วราวสายฟ้า!ไม่มีเวลาให้ทำอะไรมากไปกว่านี้ ทั้งสี่คนต่างมีปฏิกิริยาว่องไวมาก พวกเขากระจายตัวออกไปรอบๆ ในทันที เงาดำนั้นพุ่งผ่านด้านหลังของไป๋หลี่พั่งพั่งไป ชนเข
