ดิบคนนั้น จึงแสดงรูปถ่ายของคนที่หายไปให้ดู หวังว่าเขาจะช่วยระดมคนงานตัดไม้คนอื่นๆ ช่วยกันหาแต่พอคนงานตัดไม้เห็นรูปถ่ายนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันทีใบหน้าของคนที่หายไปนั้น เหมือนกับใบหน้าของศพที่เขาเคยเห็นในป่า… เหมือนกันราวกับแกะ”เมื่อคำพูดของอันชิงอวี๋จบลง รอบๆ ก็ตกอยู่ในความเงียบสงัดไป๋หลี่พั่งพั่งหน้าซีดเผือด หยิบลูกประคำออกมาจากกระเป๋า พึมพำอะไรบางอย่าง สายตาเหลือบมองไปทางความมืดสองข้างไม่หยุด แทบจะซุกหน้าเข้าไปในปกเสื้อ กลัวว่าจะมีอะไรกระโดดออกมาจากข้างๆหลินชีเยี่ยฟังเรื่องนี้จบแล้วครุ่นคิดก่อนเอ่ยปาก “งั้นเรื่องนี้ต้องการจะบอกอะไรกันแน่?”“เรื่องนี้จริงๆ แล้วกำลังบอกว่า ในที่ห่างไกลผู้คน ลึกเข้าไปในเทือกเขาซิ่งอัน มีดินแดนนิรันดร์แห่งหนึ่ง คนตายสามารถมีชีวิตใหม่และดำรงอยู่ตลอดไปที่นั่น ส่วนชายหนุ่มที่หายไปนั้น แท้จริงแล้วคือคนตายที่หลงออกมาจากดินแดนนิรันดร์ เหตุผลที่เขาต้องร่วมสำรวจป่าดงดิบกับคณะสำรวจ ก็เพื่อหาเส้นทางกลับบ้านนั่นเอง” อันชิงอวี๋อธิบาย“ดินแดนนิรันดร์ในป่าดงดิบสินะ… น่าสนใจทีเดียว” เฉาเยวียนพยักหน้าอย่างครุ่นคิดในตอนนั้นเอง หลินชีเยี่ยที่เดินนำหน้าก็หยุดฝีเท้าลงทันทีพวกเขาทั้งสี่คนเดินเรียงเป็นแถวตอนหนึ่งในป่า หลินชีเยี่ยสามารถรับรู้สภาพแวดล้อมรอบตัวได้ จึงเดินนำหน้าถัดมาคืออันชิงอวี๋และไป๋หลี่พั่งพั่ง ส่วนเฉาเยวียนเดินปิดท้ายพอหลินชีเยี่ยหยุดเดิน คนทั้งสามด้านหลัง
