่าดงดิบ มีค่ายกลางป่าแห่งหนึ่ง……”“เดี๋ยวก่อน!”ไป๋หลี่พั่งพั่งขัดจังหวะอันชิงอวี๋ อดถามไม่ได้ “ค่ายกลางป่า? ค่ายกลางป่าที่พวกเรากำลังจะไปเหรอ? นายแน่ใจนะว่าไม่ได้แต่งเรื่องขึ้นมาเองเพื่อสร้างบรรยากาศน่ากลัว?”“แน่นอนว่าไม่ใช่ ค่ายกลางป่าไม่ใช่จุดสำคัญของเรื่องนี้” อันชิงอวี๋ส่ายหน้าแล้วพูดต่อ “ตำนานเล่าว่าข้างๆ ค่ายกลางป่าแห่งนี้ มีป่าดงดิบที่น่าขนลุก วันหนึ่ง คนงานตัดไม้ที่ทำงานที่นั่นเดินเข้าไปในป่าดงดิบเพื่อตัดไม้ พอตัดต้นแรกเสร็จ ก็เห็นเงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นลางๆ ในป่าดงดิบลึก…ตอนแรกเขาคิดว่าเป็นแค่สัตว์ป่าธรรมดา แต่พอเดินเข้าไปใกล้ถึงพบว่าเงานั้นเป็นรูปร่างคน แถมตัวเตี้ย สวมชุดสีแดงสดประหลาด สะดุดตามาก แต่ที่สำคัญที่สุดคือเขาเห็นใบหน้าของอีกฝ่าย…เป็นใบหน้าซีดขาว ใบหน้าเลือนราง ดูเหมือนคน……แต่ยิ่งดูคล้ายคนตายมากกว่า”ไป๋หลี่พั่งพั่งสะดุ้งอย่างแรง“หลังจากนั้น เรื่องนี้ก็แพร่สะพัดออกไป มีกลุ่มคนหนุ่มสาวมาสำรวจป่าดงดิบแห่งนี้ หวังจะตามหาร่องรอยของสิ่งลี้ลับนั้น พวกเขาเข้าไปในป่าแล้วไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ เพียงแต่รู้สึกว่าบรรยากาศค่อนข้างน่าขนลุก ต่อมาพวกเขาก็เดินวนรอบป่าแล้วออกมาจนกระทั่งออกมาแล้ว พวกเขาถึงพบว่า… ในคณะขาดคนไปหนึ่งคนคนที่หายไปคือไกด์ท้องถิ่นที่พวกเขาจ้างมา พวกเขากลับเข้าไปค้นหาแถวๆ ป่าอีกนาน แต่ก็ไม่พบร่องรอยของเขา ภายหลังพวกเขาได้พบกับคนงานตัดไม้ที่เคยเห็นเงาในป่าดง
