“พ่อ ทำไมพ่อมาล่ะ?” หลี่เต๋อหยางเห็นชายชราที่ประตู เขาตกใจเล็กน้อย แล้วรีบเดินไปช่วยยกถุงผ้าลายสก็อตลงจากไหล่ “หนักจังเลย ในนี้ใส่อะไรมาเหรอ?”ชายชราไม่ตอบ แต่มองดูหลินชีเยี่ยและพรรคพวกอีกสามคนที่เดินออกจากบ้านอย่างสงสัย แล้วจึงหันกลับมาถามเสียงเบา“เต๋อหยาง คนสี่คนนั่นมาทำอะไร?”หลี่เต๋อหยางอึกอักเล็กน้อย “ก็แค่นักท่องเที่ยวที่จะเข้าป่า ผมเกลี้ยกล่อมให้พวกเขากลับไปแล้ว มีอะไรหรือเปล่า?”ชายชราส่ายหน้า “ไม่มีอะไร……อ้อ นี่เป็นเสื้อกันหนาวที่เอามาให้ ซักแล้วใส่ได้เลยนะ”“พ่อ!!”เด็กหญิงตัวน้อยวิ่งเข้าไปกอดหลี่เต๋อหยางทันที ใบหน้าแดงระเรื่อเปื้อนรอยยิ้มสดใส“ว่าไง ถิงถิงน้อยของพ่อ!” ใบหน้าของหลี่เต๋อหยางก็เปื้อนรอยยิ้มเช่นกัน เขาก้มลงอุ้มเด็กหญิงขึ้นมา ใช้คางที่มีเคราครึ้มถูไถกับแก้มของเธอ “ไม่ได้เจอกันนาน คิดถึงพ่อไหม?”“คิดถึง!” เด็กหญิงหัวเราะพลางหลบเคราของหลี่เต๋อหยางหลี่เต๋อหยางมองดูเสื้อผ้าในถุงผ้าแล้วถอนหายใจ “พ่อครับ ผมมีเสื้อผ้าอยู่แล้ว ทำไมต้องลำบากขนมาไกลขนาดนี้ด้วย?”“มีเหรอ? แกมีแต่เสื้อทหารตัวนี้ นอกนั้นไม่มีอะไรเลย!” ชายชราฮึดฮัด “ที่นี่เครื่องทำความร้อนก็ใช้ได้ไม่ดี ตัวเองก็ไม่ยอมซื้อเสื้อผ้า ถ้าฉันไม่เอามาให้ ฤดูหนาวนี้แกจะผ่านไปได้ยังไง?”หลี่เต๋อหยางอุ้มเด็กหญิงพลางยิ้มอย่างจนใจ“บอกให้แกไปหางานดีๆ ในเมืองตั้งนานแล้ว ไม่ต้องพูดถึงว่าจะได้เงินเท่าไหร่ อย่างน้อยฤดูหนาวก็อยู่อย่า
