ายคำถามจำนวนมาก กระจัดกระจายอยู่ด้วยกัน ดูแล้วทำให้ปวดหัวตาลายหลี่เต๋อหยางยืนอยู่หน้าแผนที่นี้ ใช้มือลูบเคราที่คาง ขมวดคิ้วแน่นขึ้นเรื่อยๆ“เสี่ยวเฉิน ฉันรู้สึกว่าตำแหน่งของสิ่งนั้นไม่ค่อยถูกต้อง เรามาวิเคราะห์กันอีกทีดีกว่า……” หลี่เต๋อหยางหยิบปากกาเมจิกสีแดงจากร่องใต้กระดานดำ อยากจะเขียนอะไรบางอย่างลงบนแผนที่ แต่พอปลายปากกาแตะผิวแผนที่กลับทิ้งรอยจางๆ ที่แทบมองไม่เห็นหลี่เต๋อหยางเขย่าปากกาแรงๆ แล้วเอาปลายปากกาไว้ที่ปาก พ่นลมหายใจออกมาเป็นไอขาวเฉินหานถอนหายใจ “ลุงหลี่ พวกเราระดับไม่พอ ต่อให้วิเคราะห์พฤติกรรมของสิ่งลี้ลับพวกนั้นยังไง ก็ฆ่าพวกมันไม่ได้หรอกครับ!”“ก็ต้องทำ!” หลี่เต๋อหยางจ้องเขา “คำขอส่งไปแล้ว เดี๋ยวเบื้องบนก็ต้องส่งหน่วยรบพิเศษมา งานของเรา ก็คือช่วยพวกเขาหาที่ซ่อนตัวจริงๆ ของสิ่งนั้นนะ!”เขาหันกลับไปมองแผนที่ พูดต่อว่า “ตอนนี้จำนวนสิ่งลี้ลับในต้าเซี่ยกำลังเพิ่มขึ้น ภาระของหน่วยรบพิเศษหนักเกินไป ถ้าตอนนี้เราหาทางเข้าออกได้ ตอนนั้นจะช่วยประหยัดเวลาให้พวกเขาได้มาก ซึ่งนี่ก็เป็นการทำประโยชน์ให้ประเทศชาติ!”เฉินหานอดพูดไม่ได้ว่า “พวกเราถูกแช่แข็งขนาดนี้แล้ว ยังมีแรงคิดถึงสถานการณ์ของต้าเซี่ยอีกเหรอ? แล้วอีกอย่าง ที่นี่ห่างไกลขนาดนี้ แถมรายงานแค่สิ่งลี้ลับขั้นชวนหรือมหาสมุทร จะมีหน่วยรบพิเศษมาช่วยเราจริงๆ เหรอครับ?”หลี่เต๋อหยางตกตะลึง เขาเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้าอย่างหนักแน่
