างไม่อายปากที่นี่อยู่ห่างจากฝั่งมาก พวกเขาไม่มีเสบียง ไม่มีเรือ หากใช้ความเร็วของพวกเขาในตอนนี้ การกลับไปยังฝั่งที่ใกล้ที่สุดก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยสองวันเยี่ยฟ่านยิ้มพลางส่ายหน้า ก้าวออกจากเรือน้ำแข็ง ร่างกายค่อยๆ หายไปในม่านหมอก“หน่วยรบพิเศษต้องมีความสามารถในการรับมือกับทุกสถานการณ์ด้วยตัวเอง การทดสอบของพวกนายได้เริ่มขึ้นแล้ว……หัวหน้าหน่วยหลิน”ร่างของเยี่ยฟ่านพลันหายไปพร้อมกับคำสุดท้ายที่ดังขึ้น บนทะเลอันกว้างใหญ่ เหลือเพียงเรือน้ำแข็งลำเดียวที่ล่องลอยอ้างว้าง……หลินชีเยี่ยถอนหายใจ แล้วนั่งลงกับที่แม้ว่าเขาจะคาดเดาผลลัพธ์นี้ไว้แล้ว แต่เมื่อนึกถึงว่าต้องเสียเวลาอีกสองวันในทะเล ก็รู้สึกหงุดหงิดใจอยู่บ้างเขาเพิ่งนั่งลง สายตาสามคู่ก็จ้องมองมาพร้อมกัน……“พวกนายมองฉันทำไม?” หลินชีเยี่ยเอ่ยด้วยสีหน้าประหลาด“หัวหน้าหลิน” ไป๋หลี่พั่งพั่งอดไม่ไหวต้องเอ่ยปาก “คุณไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยเหรอ?”“พูดอะไร?”“หน่วยรบพิเศษน่ะสิ! นี่มันหน่วยรบพิเศษที่ห้าของต้าเซี่ยเชียวนะ!” ไป๋หลี่พั่งพั่งทำหน้าเหมือนเสียดายที่เหล็กไม่กลายเป็นเหล็กกล้า “ไม่รู้ว่ามีคนจับจ้องตำแหน่งหัวหน้าหน่วยรบพิเศษนี้กี่คนแล้ว ตอนนี้นายได้เป็นหัวหน้าแล้ว กำลังจะสร้างหน่วยรบพิเศษที่เก่งที่สุด ไม่รู้สึกตื่นเต้นเลยเหรอ?”หลินชีเยี่ยคิดสักครู่ “ทำไมต้องตื่นเต้นด้วย? นี่มันไม่ใช่งานหนักหรอกเหรอ?”ไป๋หลี่พั่งพั่ง “……”มุมปากของเฉาเยวียนยกขึ้น “ยัง
