ัง“ชีเยี่ย เป็นอะไรไป?” ไป๋หลี่พั่งพั่งเห็นท่าทางแบบนั้นจึงถามอย่างสงสัยหลินชีเยี่ยวางมือบนด้ามดาบ หรี่ตาลงเล็กน้อย ท่าทางเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่น่ากลัว“ข้างหน้านั่น……มีคนอยู่บนผิวน้ำ”ช่วงเช้าตรู่ มีหมอกบางๆ ปกคลุมผิวน้ำทะเล ท่ามกลางความพร่ามัวนั้น สามารถมองเห็นร่างของใครบางคนกำลังค่อยๆ เดินมาบนผิวน้ำไม่ไกลนัก……สีหน้าของคนที่เหลือเปลี่ยนไปทันที พวกเขาลุกขึ้นยืนพร้อมกันและเตรียมท่าต่อสู้ในขณะที่ทั้งสี่คนกำลังเตรียมพร้อม ร่างในม่านหมอกนั้นก็ปรากฏชัดเจนขึ้นเรื่อยๆเป็นชายวัยกลางคนสวมเสื้อคลุมสีแดงเข้ม ที่เอวมีดาบห้อยอยู่ เขาเดินย่ำบนผิวน้ำทะเลที่กำลังปั่นป่วนราวกับเดินบนพื้นราบ เมื่อมาถึงหน้าเรือน้ำแข็งก็หยุดฝีเท้าลงสายตาของเขากวาดมองทุกคน มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย“ระวังตัวได้ดีมาก”
