กว่านาที เรือน้ำแข็งลำนี้คงจะละลายหายไปแล้วตำแหน่งของศูนย์ไจเจี้ยกลางทะเลอยู่ห่างจากแผ่นดินมาก การข้ามทะเลโดยอาศัยพลังจิตของคนเดียวคงไม่พอแน่ ดังนั้นพวกเขาจึงต้องผลัดกันทำหน้าที่ สลับกันนั่งเรือน้ำแข็งของอันชิงอวี๋ กับ [ปราการหยก] ของไป๋หลี่พั่งพั่งหมุนเวียนสับเปลี่ยนกันไปเฉาเยวียนหยิบปลาทะเลตัวหนึ่งบนเรือขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียด หลังจากแน่ใจว่ากินได้แล้ว จึงพูดกับไป๋หลี่พั่งพั่งที่อยู่ท้ายเรือว่า“เสียบมันสิ!”ไป๋หลี่พั่งพั่งยักไหล่ หยิบดาบ [หนึ่งทวีคูณ] ออกมาจากกระเป๋า แกว่งเบาๆ ก็ปล่อยดาบออกมาห้าเล่ม เสียบปลาทะเลแต่ละตัวเหมือนไม้เสียบ แล้วเอาคมดาบไปแตะบนหน้าอกตัวเอง……พรึ่บ![ไฟร์วอลล์] บนตัวไป๋หลี่พั่งพั่งจุดไฟเผาปลาในทันที เพียงชั่วครู่ กลิ่นหอมของปลาย่างก็เริ่มอบอวลไปทั่วเรือ“ชีเยี่ย ทำไมมันเกินมาตัวนึงล่ะ?” ไป๋หลี่พั่งพั่งถามพลางแจกปลาย่างให้ทุกคน“อาจจะเป็นตอนที่เสียบปลา ฉันไม่ระวังเลยเสียบเกินไปหนึ่งตัวน่ะ” หลินชีเยี่ยกล่าวอันชิงอวี๋รับปลาย่างมา จ้องมองอยู่นานก่อนจะถอนหายใจแล้วค่อยๆ อ้าปากกินมันพวกเขายังไม่รู้ว่าจะต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหนกว่าจะกลับถึงฝั่ง อีกทั้งยังเพิ่งผ่านการต่อสู้ครั้งใหญ่มา ถ้าตอนนี้ไม่รับพลังงานเข้าไป สภาพร่างกายต่อจากนี้จะยิ่งแย่ลงไปอีกหลินชีเยี่ยกำลังกินปลาย่างอยู่ ทันใดนั้นก็ชะงัก รีบลุกขึ้นยืนบนเรืออย่างรวดเร็ว มองไปที่ผิวน้ำทะเลเบื้องหน้าอย่างระแวดระว
