นหน้าบึ้งตึง ลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะรับถ้วยชามาจิบ“ชานี้ไม่เลวเลย……”เขาลิ้มรสแล้วพูดต่อว่า “ผมเข้าใจเรื่องของศูนย์ไจเจี้ยแล้ว แต่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ห้ามให้หลินชีเยี่ยเป็นอะไรเด็ดขาด เขาคือผู้ที่ผมแต่งตั้งให้เป็นหัวหน้าหน่วยรบพิเศษที่ห้าในอนาคต ผมแทบจะพูดจนปากฉีกเพื่อเอกสารพวกนี้นะ!”“ผู้บัญชาการเยี่ย คุณวางใจได้” อาจารย์เฉินเอ่ยปาก “ตั้งแต่พวกเขาออกไปจนถึงตอนนี้ก็ผ่านไปแค่ชั่วโมงกว่าๆด้วยความเร็วของพวกเขา ตอนนี้น่าจะยังลอยอยู่กลางทะเล ถ้าคุณไล่ตามตอนนี้ก็น่าจะตามทันน่า……”เยี่ยฟ่านรีบวางถ้วยชาในมือลงบนโต๊ะ แล้วพูดอย่างจริงจัง“เรื่องสำคัญขนาดนี้ ทำไมไม่บอกให้เร็วล่ะครับ พวกเขาไปทางไหน?”…บนผืนน้ำอันกว้างใหญ่ไพศาลเรือน้ำแข็งลำเล็กๆ กำลังบรรทุกเด็กหนุ่มสี่คน ค่อยๆ เคลื่อนไปตามคลื่นทีละน้อยหลินชีเยี่ยนั่งหลับตาอยู่หัวเรือ ไม่รู้กำลังคิดอะไรอยู่ชิ้ง!ทันใดนั้น ดาบตรงข้างกายก็พุ่งออกจากฝัก พุ่งลงไปใต้ผิวน้ำ ไม่กี่วินาทีต่อมาก็ลอยขึ้นมาจากทะเล บนใบดาบมีปลาทะเลสดๆ ที่ยังดิ้นอยู่ห้าตัวเสียบอยู่เขาจับด้ามดาบ พลางสะบัดเบาๆ ปลาทะเลทั้งห้าตัวก็ตกลงบนดาดฟ้าเรือน้ำแข็งอันชิงอวี๋นั่งอยู่ริมเรือ มือข้างหนึ่งแตะที่ตัวเรือตลอดเวลา ใช้น้ำแข็งเสริมความแข็งแรงให้ตัวเรืออย่างต่อเนื่องเพื่อป้องกันการละลาย ในน้ำทะเล น้ำแข็งละลายเร็วกว่าในอากาศมาก หากไม่มีเขาคอยเสริมความแข็งแรงให้ตัวเรือตลอดเวลา เกรงว่าภายในสิบ
