ิ่นชิงจู่นั่งอยู่ข้างโขดหินเพียงลำพัง มองดูศูนย์ไจเจี้ยที่อยู่ไกลออกไปซึ่งมีเปลวไฟลุกโชนขึ้นสู่ท้องฟ้า ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ทันใดนั้น แสงมายาอันงดงามก็ปรากฏขึ้นข้างกายเขา สายตาของเสิ่นชิงจู่จ้องมองอย่างดุดัน เขารีบลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว ในชั่วขณะต่อมา ร่างของพร่ำรำพันก็ค่อยๆ เดินออกมาจากแสงนั้น“ท่านพร่ำรำพัน!” เสิ่นชิงจู่กล่าวอย่างนอบน้อม“อืม” พร่ำรำพันพยักหน้า สายตาทอดมองไปยังศูนย์ไจเจี้ยที่อยู่ไกลออกไป สีหน้าดูหนักอึ้งเล็กน้อย “หน่วยร่างทรงมาแล้ว ภารกิจสังหารอู่ทงเสวียนครั้งนี้ถือว่าล้มเหลวอย่างสมบูรณ์ พวกเราทำได้แค่ยับยั้งความเสียหายให้เร็วที่สุดบอกลำดับสอง ลำดับสี่ และลำดับห้าให้ถอนกำลังทันที”เมื่อพูดจบ ร่างของพร่ำรำพันก็กลืนหายเข้าไปในแสงมายาอีกครั้ง แล้วพุ่งไปยังที่ไกลออกไปอย่างรวดเร็ว ตามด้วยสายฟ้าที่แล่นผ่านท้องฟ้าไล่ตามไปติดๆมุมปากใต้หน้ากากของเสิ่นชิงจู่ยกขึ้นเล็กน้อย“ได้ครับ……”
