่ที่นี่อย่างสบายใจ เข้าใจไหม?”“หัวหน้า……” อู๋เหลาโก่วเงยหน้าขึ้น มองตาปู่หลีด้วยสายตาวิงวอน “ฉันขอร้องอะไรสักอย่างได้ไหม?”“ไม่ได้” ปู่หลีส่ายหน้าอย่างเด็ดขาดอู๋เหลาโก่วยืนนิ่งอยู่กับที่“ฉันรู้ว่านายจะพูดอะไร” ปู่หลีพูดอย่างจริงจัง “นายไปกับพวกเราไม่ได้ ภารกิจของนายคือการอยู่ในโรงพยาบาลนี้อย่างดี”“แต่ว่า……”“เราตกลงกันไว้แล้วไม่ใช่เหรอ?” ปู่หลีมองตาเขา “พวกเราสองคนต้องไม่อยู่ในอันตรายพร้อมกันเด็ดขาด”อู๋เหลาโก่วอ้าปากเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็พูดอะไรไม่ออกปู่หลีลุกขึ้นยืน สวมหมวกคลุมกลับไปบนศีรษะ เงาเจ็ดร่างกลับไปยืนบนเสาเงินยักษ์ของตัวเอง มีกระแสไฟฟ้าวิ่งวูบวาบระหว่างเสา“รองหัวหน้าหน่วยร่างทรง อู๋เสี่ยวโก่วเอ๋อร์!” ปู่หลีตะโกนเสียงดังอู๋เหลาโก่วสะดุ้ง ลุกขึ้นยืนโดยไม่รู้ตัวและตะโกนว่า “ครับ!”“อยู่ที่ศูนย์ไจเจี้ยให้ดีจนกว่า… วันนั้นจะมาถึง”กระแสไฟฟ้าพุ่งออกมาจากเสาทั้งเจ็ด เสาเงินยักษ์เจ็ดต้นพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า และหายไปในชั่วพริบตาอู๋เหลาโก่วยืนอยู่คนเดียวบนพื้นดินที่เละเทะ รวบรวมความกล้าและพลังทั้งหมดในร่างกาย ตอบกลับเสียงดัง“รับทราบ!!”บนเสาเงินยักษ์ที่พุ่งทะลุเมฆ ปู่หลีก้มลงมองร่างที่หายไป มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย“สักวันหนึ่ง นายจะเดินออกจากศูนย์ไจเจี้ยนี้อย่างสง่าผ่าเผย… ตอนนั้น นายจะเป็นหัวหน้าหน่วยร่างทรงคนใหม่ฉันเชื่อว่านายจะต้องแข็งแกร่งกว่าฉันแน่นอน”บริเวณรอบนอกของศูนย์ไจเจี้ยเส
