ุดดำทั้งหกนั้น พวกเขาเหมือนหินผาที่ไร้ชีวิต ไม่ขยับเขยื้อนริมฝีปากของอู๋เหลาโก่วสั่นเล็กน้อย เขาก้มหน้า กำมือแน่น ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยเลือดปรากฏความเจ็บปวดปู่หลีถอนหายใจ ตบไหล่เขาเบาๆ “อายุปูนนี้แล้ว ทำไมยังเหมือนเด็กๆ อยู่อีก……พวกเขาก็มองอยู่นะ แค่ไม่พูดเท่านั้นเอง ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป หน้าตาของนายในฐานะรองหัวหน้าหน่วยก็จะหมดแล้ว”“หน้าตา? ฉันไม่สนใจหน้าตาบ้าอะไรทั้งนั้น!?” อู๋เหลาโก่วเงยหน้าขึ้น เบิกตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดกว้าง ชี้นิ้วไปที่ร่างทั้งหกด้านหลัง แทบจะตะโกนออกมา“ฉันไม่สนใจหน้าตาหรอกหัวหน้า! ฉันไม่สนใจอะไรทั้งนั้น! ฉันแค่ต้องการ……ให้พวกเขากลับมา!!”น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาของอู๋เหลาโก่วอย่างห้ามไม่อยู่ ร่างกายของเขาสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ เขาค่อยๆ นั่งยองๆ ลงบนพื้น ใต้เส้นผมที่ยุ่งเหยิงคือดวงตาคู่หนึ่งที่เต็มไปด้วยความเศร้าโศกและความเสียใจปู่หลีตกอยู่ในความเงียบหลังจากผ่านไปสักพัก เขาจึงค่อยๆ เอ่ยขึ้น “พวกเขาอยู่ที่นี่ตลอดเวลา แค่นายไม่ใช่ฉัน จึงรู้สึกไม่ได้เท่านั้นเอง……เมื่อถึงวันที่นายกลายเป็น ‘ร่างทรง’ นายก็จะเข้าใจ……”“ตรวจพบศาสนจักรเทพโบราณ พร่ำรำพัน การล่าจะเริ่มขึ้นในไม่ช้า……”ทันใดนั้น ร่างชุดดำคนหนึ่งด้านหลังปู่หลีก็พูดขึ้นมาอย่างกะทันหันด้วยเสียงแหบพร่าปู่หลีหันไปมองทางไกล ครู่หนึ่งต่อมาก็นั่งยองๆ ลง พูดกับอู๋เหลาโก่วเบาๆ“อู๋เสี่ยวโก่วเอ๋อร์ พวกเราต้องไปแล้ว นายจงอยู
