่มพุ่งมาจากที่ไกลๆ แทงทะลุความว่างเปล่าข้างกายของหลินชีเยี่ย โลหิตย้อมพื้นที่ว่างเปล่าให้แดงฉานในพริบตา ร่างผอมบางค่อยๆ ปรากฏขึ้นอกของเขาถูกดาบตรงแทงทะลุ เหล็กแหลมที่หักในมือร่วงกระทบพื้นดัง ‘เคร้ง’ ดวงตาที่มองหลินชีเยี่ยเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและงุนงงแม้กระทั่งตอนที่กำลังจะสิ้นใจ เขาก็ยังคิดไม่ออกว่า ทำไมหลินชีเยี่ยถึงมองเห็นเขาได้ ทั้งที่เขาอำพรางตัวอย่างสมบูรณ์แล้ว……“ขอโทษนะ” หลินชีเยี่ยดึงดาบตรงออกอย่างไร้อารมณ์ สะบัดเลือดออกจากใบมีด แล้วเอ่ยเสียงเรียบ “ผนึกต้องห้ามของฉันมีมากไปหน่อย การอำพรางตัวของนาย……ไม่มีผลกับฉัน”สายตาของหลินชีเยี่ยกวาดมองศพที่นอนเกลื่อนกลาดรอบตัว เขาโบกมือส่งรูบิคโกลาหลกลับโรงพยาบาลจิตเวชแล้วเดินหน้าต่อไปอย่างไม่รีบร้อนรอบตัวเขาไม่มีใครเหลืออยู่แล้วความมืดใต้เท้าเขากลายเป็นสีแดงฉาน!“บ้าการสังหารไปแล้ว……ชีเยี่ยคลั่งไปแล้ว” ไป๋หลี่พั่งพั่งที่ยืนบนดาบทองคำลอยอยู่กลางอากาศมองภาพรวมทั้งหมด กลืนน้ำลายแล้วพึมพำพูดจบ เขาก็หันไปมองเฉาเยวียนที่กำลังคลุ้มคลั่งด้วยไอสังหาร และอันชิงอวี๋ที่กำลังยิ้มพลางสับร่างคนเป็นชิ้นๆอยู่ไกลๆ มุมปากกระตุกเล็กน้อย…“พวกนี้ทำไมเป็นพวกฆาตกรเลือดเย็นกันหมดเลยนะ?”
