าของเด็กหนุ่มทั้งสี่ปลิวไสว ภายใต้มหาสมุทรผนึกต้องห้ามอันน่าสะพรึงกลัวนี้ พวกเขายืนนิ่งไม่ไหวติงราวกับหินผา เฉาเยวียนหันหน้าไปมองหลินชีเยี่ยที่อยู่ข้างๆ อย่างสงบ“ชีเยี่ย”“หืม?”“ฆ่าให้หมดเลยไหม?”หลินชีเยี่ยกวาดตามองแวบหนึ่ง แล้วพูดเรียบๆ “พวกที่ขวางหน้าเรา ฆ่าให้หมดเถอะ”“ได้”เฉาเยวียนพยักหน้า ไม่พูดอะไรเกินจำเป็น เพียงแค่ยื่นมือขวาไปจับที่ด้ามดาบตรงเงียบๆชักดาบออกมาครึ่งนิ้ว!แสงดาบอันน่าสะพรึงกลัววาบขึ้นในฝ่ามือของเขา ตามมาด้วยไอสังหารสีดำพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าราวกับเสาเพลิงที่พวยพุ่ง!เปลวเพลิงสีดำลุกไหม้จากทุกตารางนิ้วของผิวหนังเฉาเยวียน ในชั่วพริบตาก็เผาเสื้อท่อนบนของเขาจนหมดค่อยๆ ถักทอเข้าด้วยกัน กลายเป็นเกราะสีดำที่ประหลาดน่ากลัว“ฮ่าๆๆๆ”เสียงหัวเราะอันน่าขนลุกของเฉาเยวียนที่ดูคล้ายคนคล้ายปีศาจดังขึ้นหน้าประตู เขาเงยหน้าขึ้นมองนักโทษที่กำลังวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว ดวงตาสีแดงฉานเต็มไปด้วยประกายอำมหิต!พลังอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมานั้นทำให้หัวใจของเหล่านักโทษสั่นสะท้าน!ฉึก!เฉาเยวียนผู้บ้าคลั่งย่อตัวลง กำดาบตรงไว้ที่เอว เท้าทั้งสองกระทืบพื้นอย่างแรง ร่างกายหายวับไปในพริบตาเหลือเพียงเปลวไฟอำมหิตลอยอยู่กลางอากาศคมดาบสีดำขนาดมหึมาฟันผ่านลมบ้าหมูอย่างง่ายดาย วิญญาณร้ายนับไม่ถ้วนถูกเผาไหม้จนหมดสิ้นทันทีที่สัมผัสกับพลังอำมหิตบนร่างของเฉาเยวียน เขาเหมือนสัตว์ร้ายที่กระหายการฆ่าฟัน พุ่งเข้าไปในกลุ่มน
