ักโทษ!พลังอำมหิตพลุ่งพล่าน แสงดาบเปล่งประกาย เลือดสาดกระเซ็น!หลินชีเยี่ยมองภาพนั้นด้วยความประหลาดใจ เขารู้สึกได้ชัดเจนว่าพลังอำมหิตบนร่างของเฉาเยวียนตอนนี้แข็งแกร่งกว่าเมื่อปีที่แล้วหลายเท่า แม้แต่เขาก็ยังรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลไม่ต้องสงสัยเลยว่าเฉาเยวียนได้ก้าวเข้าสู่ขั้นชวนแล้ว“เหล่าเฉา! กล้าดียังไงมาขโมยซีนของผม!” ไป๋หลี่พั่งพั่งมองแผ่นหลังของเฉาเยวียนพลางด่าทอ รีบล้วงกระเป๋าหยิบวัตถุต้องห้ามออกมาเป็นพรวนสวมแว่นตาเลนส์เดียว [เนตรแห่งสัจจะ] มือซ้ายถือดาบยาวสีเงิน [หนึ่งทวีคูณ] มือขวาถือไม้กวาดใบไม้แห้ง[พายุอัสนี] ที่อกมีสร้อยลูกประคำ [นึกสมาธิ] เท้าเหยียบกระบี่บินสีทอง [ปราการหยก]……แสงสีสันสดใสแผ่ซ่านออกจากร่างของไป๋หลี่พั่งพั่ง สว่างจ้าจนลืมตาไม่ขึ้น นี่แหละคือความหมายที่แท้จริงของคำว่าบารมีล้นฟ้า!“ผมมาแล้ว!”ไป๋หลี่พั่งพั่งเหยียบ [ปราการหยก] พุ่งทะยานขึ้นฟ้า มือซ้ายเหวี่ยงดาบเบาๆ สายฝนดาบก็พรั่งพรูลงมาจากท้องฟ้า ทำให้ฝูงชนวุ่นวายในทันทีหลินชีเยี่ยหันไปมอง เห็นอันชิงอวี๋กำลังจ้องมองเฉาเยวียนผู้บ้าคลั่งที่กำลังสังหารอย่างเลือดเย็น ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและอยากรู้อยากเห็น“พวกเขาเป็นเพื่อนของนายเหรอ?”หลินชีเยี่ยพยักหน้า “อืม”“ฉันขอผ่าพวกเขาได้ไหม?”“……ไม่ได้” มุมปากของหลินชีเยี่ยกระตุกเล็กน้อยอันชิงอวี๋ถอนหายใจอย่างผิดหวัง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเสียใจ“ไม่ได้… ถ้าไม่ได้ก็ช่างมันเถอ
