นท้องฟ้าสลัว ส่งเสียงครางแผ่วเบา หลินชีเยี่ยยืนถือดาบทั้งสองเล่มอยู่หน้าประตูใหญ่สีดำหนาทึบ ก่อให้เกิดความรู้สึกกดดันอย่างรุนแรงหลินชีเยี่ยก้มมองดาบตรงคู่ที่คุ้นเคยในมือ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยบนใบมีดของดาบตรงทั้งสองเล่มมีชื่อสลักอยู่ เล่มในมือซ้ายสลักว่า ‘หลินชีเยี่ย’ เล่มในมือขวาสลักว่า ‘จ้าวคงเฉิง’หลินชีเยี่ยเดาไม่ผิด เด็กหนุ่มต่างจากนักโทษคนอื่น เขาเข้ามาในศูนย์ไจเจี้ยในฐานะผู้ป่วยทางจิต ดังนั้นอุปกรณ์ติดตัวทั้งหมดจึงถูกเก็บไว้ที่โรงพยาบาลจิตเวชหยางกวงชั่วคราว ที่นี่อยู่ไม่ไกลจากโรงพยาบาลจิตเวชหยางกวง ยังอยู่ในระยะที่ [เวทย์อัญเชิญ] มีผล จึงสามารถเรียกมันออกมาได้ดาบสองเล่มนี้ถูกเก็บไว้ในคลังของโรงพยาบาลเป็นเวลาหนึ่งปี แม้ว่าฝักดาบด้านนอกจะเต็มไปด้วยฝุ่น แต่เมื่อชักออกมา ความคมกล้าก็ไม่ได้ลดลงแม้แต่น้อยใบมีดสั่นไหว ส่งเสียงครางแผ่วเบา ราวกับกำลังเต้นระบำด้วยความยินดี!หลินชีเยี่ยเงยหน้าขึ้น ดวงตาสองสีของเขากวาดมองผู้คนที่ตกใจกลัวอย่างสงบนิ่ง เขาค่อยๆ ยกดาบตรงในมือขวาขึ้น แล้วเอ่ยเสียงเรียบ“หน่วยพิทักษ์ราตรี หลินชีเยี่ยอยู่ที่นี่ ใครกล้า… ก็เข้ามา?”หลินชีเยี่ยพูดประโยคเดียวกันอย่างเรียบเฉย ไม่ได้ดุดันน่าเกรงขามเหมือนหวังลู่ แต่น้ำเสียงที่เรียบเฉยนี้กลับทำให้นักโทษนับสิบคนขวัญผวา!ไม่มีใครกล้าท้าทาย ไม่มีใครกล้าเยาะเย้ย ไม่มีใครกล้าเอ่ยปาก แม้แต่ก้าวเข้ามาครึ่งก้าวก็ยังไม่มีใครกล้าพลัง
