ศักดิ์สิทธิ์อันน่าสะพรึงกลัวเมื่อครู่ได้ทิ้งเงาดำในใจพวกเขาอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน จนตอนนี้ยังไม่มีใครตั้งสติได้ พวกเขามองหลินชีเยี่ยที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู ดวงตาฉายแววลังเลในตอนนั้นเอง เด็กหนุ่มอีกคนที่สวมชุดนักโทษสีขาวดำก็เดินมาหยุดยืนข้างหลินชีเยี่ย เขาดันแว่นตาบนสันจมูกยื่นมือจับอากาศ ทันใดนั้นดาบน้ำแข็งยาวก็ปรากฏขึ้นในมือของเขาเขายิ้มพลางกวาดตามองทุกคน แล้วพูดช้าๆ “ใครทำร้ายเขา ฉันจะฆ่าคนนั้น!”ในขณะที่บรรยากาศตึงเครียด กระบี่บินสีทองเล่มหนึ่งก็พุ่งมาจากที่ไกลๆ บนลำแสงสีทองนั้นมีร่างสองร่างยืนเบียดเสียดกันอยู่ พุ่งตรงมาที่ประตูใหญ่“ฮ่าๆๆๆๆ!!! ชีเยี่ย ผมหานายเจอแล้ว!!!”เด็กอ้วนผู้ควบคุมกระบี่บินสีทองที่ยืนอยู่ด้านหน้าเห็นหลินชีเยี่ยก็หัวเราะร่าอย่างดีใจ โบกมือให้เขาอย่างตื่นเต้นการรวมตัวประหลาดที่ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน ดึงดูดสายตาของทุกคนในทันที ภายใต้สายตาแปลกๆ ของผู้คนมุมปากของเฉาเยวียนกระตุกเล็กน้อย เขาเตะก้นของไป๋หลี่พั่งพั่งจนตกลงมาจากกระบี่ทองคำ จากนั้นเขาก็กอดดาบตรงแล้วลอยลงมาจากท้องฟ้าอย่างนุ่มนวล“อ๊าาาาาาา!!!”ท่ามกลางเสียงร้องโหยหวน ไป๋หลี่พั่งพั่งล้มลงบนพื้นด้วยบั้นท้าย ทั้งตัวเด้งขึ้นเหมือนลูกบอล แล้วกลิ้งหลุนๆ ไปหยุดอยู่ตรงหน้าของหลินชีเยี่ย“เฉาเยวียน? พั่งพั่ง? พวกนายมาทำอะไรที่นี่?” หลินชีเยี่ยเอ่ยถามอย่างตกตะลึงเมื่อเห็นเพื่อนทั้งสองคนไป๋หลี่พั่งพั่งหยุดอยู่ตรงหน้า
