หลินชีเยี่ย ปัดฝุ่นออกจากก้น ยืดตัวตรง แล้วยิ้มกว้าง “ได้ยินว่าพรหมจรรย์ของนายกำลังตกอยู่ในอันตราย ผมเลยรีบมาช่วยนายทันที! เป็นไง? น้ำใจดีใช่ไหมล่ะ?!”หลินชีเยี่ย “……?”“ฉันแค่มารักษาตัวเท่านั้น ทำไมพรหมจรรย์ของฉันถึงตกอยู่ในอันตรายล่ะ?”เฉาเยวียนกอดดาบ เดินมาอยู่ข้างๆ หลินชีเยี่ยอย่างเงียบๆ แล้วกลอกตาใส่ไป๋หลี่พั่งพั่ง“กลัวว่านายจะตกอยู่ในอันตรายที่ศูนย์ไจเจี้ย ก็เลยคิดจะมาช่วยนายออกไป แต่พอนายไม่อยู่ ไอ้อ้วนบ้านี่ก็เลยจะก่อเรื่องใหญ่น่ะสิ” เฉาเยวียนพูดช้าๆหลินชีเยี่ยมองทั้งสองคนด้วยความงงงวย แล้วหันไปมองอันชิงอวี๋ ชั่วขณะนั้นเขาไม่รู้จะพูดอะไรดีเพราะเป็นห่วงความปลอดภัยของเขา สามคนนี้ คนหนึ่งยอมติดคุกเพื่อเขา อีกสองคนเสี่ยงชีวิตมาช่วยเขาออกจากคุก……เพื่อนแบบนี้ คนทั่วไปมีสักคนในชีวิตก็คุ้มแล้วแต่เขามีเพื่อนแบบนี้ถึงสามคน……หรือจะเรียกว่า ‘พี่น้อง’ ก็ได้นี่เป็นครั้งแรกที่หลินชีเยี่ยรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนโชคดีสายตาของเขากวาดมองทั้งสามคน ดวงตาฉายแววขอบคุณ คำพูดมากมายท่วมท้นกันอยู่ที่ริมฝีปาก แต่กลับเปล่งออกมาเพียงสองคำ “ขอบคุณ”อันชิงอวี๋ยิ้ม เฉาเยวียนและไป๋หลี่พั่งพั่งก็เช่นกันไป๋หลี่พั่งพั่งหันไปมองนักโทษสี่สิบห้าสิบคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า แล้วถามว่า “ตอนนี้ถึงขั้นตอนไหนแล้ว?”หลินชีเยี่ยครุ่นคิดครู่หนึ่ง “ขู่ให้กลัว?”“ขู่ให้กลัวเหรอ งั้นผมถนัด” ไป๋หลี่พั่งพั่งหัวเราะเบาๆ แล้วเชิดหน้ามองนักโทษ
