ักษ์ราตรีตายหมดแล้ว ทำไมยังมีผู้ใช้ผนึกต้องห้ามมาแทรกแซงอีก?” นักโทษคนหนึ่งเห็นภาพนี้จึงขมวดคิ้วเล็กน้อยในชั่วขณะต่อมา ชายสองคนสวมชุดนักโทษลายขวางขาวดำค่อยๆ เดินออกมาจากกองเพลิงหวังลู่กวาดตามองนักโทษทั้งหลายอย่างสงบนิ่ง มือขวากำหมัดเบาๆ เปลวไฟที่เต้นระริกในฝ่ามือหายวับไปกำแพงไฟด้านหลังสลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงเถ้าถ่านลอยล่องในอากาศ“ใครบอกว่าหน่วยพิทักษ์ราตรีตายหมดแล้ว?”ข้างกายของหวังลู่ ฟางหยางฮุยค่อยๆ เอ่ยปาก“พวกแกเองเหรอ?” ท่ามกลางฝูงชน มีคนจำพวกเขาสองคนได้ในทันที แล้วหัวเราะลั่นพูดว่า “ยังไง? สองฆาตกรที่ถูกไล่ออกจากหน่วยพิทักษ์ราตรี ตอนนี้ยังอยากออกมาอวดเก่งอีกเหรอ?อย่าลืมสิ พวกแกไม่ใช่หน่วยพิทักษ์ราตรีแล้ว! ถอดเสื้อคลุม ถอดเหรียญตรา สวมชุดนักโทษนี่ตั้งแต่ตอนนั้น พวกแกก็เหมือนพวกเรา! เป็นนักโทษ! เป็นอาชญากร!”“ตอนนี้มาขวางหน้าพวกเรา อยากตายหรือไง!?”“ดูสิ! ไอ้โง่สองคน! ฮ่าๆๆๆ”“ฉันถึงได้บอกว่าพวกหน่วยพิทักษ์ราตรีเป็นพวกโง่ทั้งหมดไงล่ะ? ก่อนหน้านี้ หน่วยพิทักษ์ราตรีที่ถูกฉันใช้ตัวประกันข่มขู่แล้วฆ่าอย่างง่ายดายก็โง่ สองคนนี้ก็โง่!”“เมื่อพวกมันอยากเอาตั๊กแตนมาขวางรถม้า งั้นพวกเราก็ฆ่าพวกมันซะเลย!”“ฆ่ามัน!!”ในหมู่นักโทษ เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังไม่ขาดสาย นักโทษคนแล้วคนเล่าวิ่งออกมา พุ่งเข้าหาหวังลู่และฟางหยางฮุยด้วยความมุ่งร้ายหวังลู่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น มองการโจมตีที่ถาโถมเข้ามา แล้วค
