เซี่ยอวี่หรี่ตามองหมอหลี่ ดวงตาเต็มไปด้วยความเย็นชาและไอสังหาร “แล้วยังไงล่ะ? แค่นายคนเดียวจะฆ่าฉันได้หรือไง?”หมอหลี่ยักไหล่ ส่ายหน้าอย่างจนปัญญา “ผมเป็นแค่หมอธรรมดา ไม่รู้เรื่องการต่อสู้ฆ่าฟันอะไรพวกนั้นหรอก”“นายรู้ตัวเองดีนี่” เซี่ยอวี่หัวเราะเยาะ“เซี่ยอวี่……” หมอหลี่มองตาเซี่ยอวี่แล้วพูดเสียงเบา “คุณมาอยู่ที่ศูนย์ไจเจี้ยได้สามปีแล้วใช่ไหม?”เซี่ยอวี่ขมวดคิ้ว “แล้วยังไง? นายจะมาเล่นละครซึ้งๆ ชวนฉันกลับตัวกลับใจงั้นเหรอ? ลูกไม้แบบในละครทีวีพวกนี้ นายคิดว่าจะได้ผลจริงๆ หรือไง?”“ไม่ ผมไม่ได้จะโน้มน้าวคุณหรอก……” หมอหลี่ส่ายหน้า “ผมแค่อยากถามว่า คุณจำได้ไหมว่าในสามปีนี้ ผมเคยทำการบำบัดจิตใจให้คุณกี่ครั้ง?”เซี่ยอวี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย “นายจะพูดอะไร?”“สามครั้ง ผมทำการบำบัดจิตใจให้คุณสามครั้ง” หมอหลี่ชูนิ้วสามนิ้ว “พวกคุณที่ต้องเจอกับนักโทษทุกวันจำเป็นต้องได้รับการบำบัดจิตใจจากจิตแพทย์เป็นประจำ เพื่อป้องกันไม่ให้สภาพแวดล้อมที่มืดมนและรุนแรงส่งผลกระทบต่อจิตใจของพวกคุณ ที่ศูนย์ไจเจี้ย ความถี่ในการบำบัดคือปีละครั้ง ไม่ใช่แค่คุณ ผู้คุมทุกคนในคุกนี้ล้วนเคยได้รับการบำบัดจิตใจจากผม……”“นายจะพูดอะไรกันแน่?” เซี่ยอวี่เริ่มหงุดหงิดมุมปากของหมอหลี่ยกขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าเผยรอยยิ้ม “ผมมีนิสัยไม่ดีอย่างหนึ่ง……ทุกครั้งที่รักษาคนไข้ ผมมักจะอดใจไม่ไหวที่จะปลูกฝังจิตใต้สำนึกบางอย่างที่ไม่ใช่ของพวกเขาลงไปในสมองข
