่งความฝัน” หลินชีเยี่ยพึมพำเขาหันไปมอง ชายวัยกลางคนในชุดคนไข้ลายทางสีฟ้าขาวยืนอยู่ด้านหลังเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เขายืนเท้าเปล่าบนผิวน้ำ แสงอาทิตย์ยามเย็นสีแดงเข้มสะท้อนในดวงตาของเขาอู๋เหลาโก่วเดินอย่างสงบมาหยุดตรงหน้าหลินชีเยี่ย หรี่ตามองสองคนตรงหน้า แล้วพูดช้าๆ“ไม่ต้องกังวล พวกเขา… ฉันจะจัดการเอง”หลินชีเยี่ยพยักหน้า แล้วถอยหลังไปสองก้าวอย่างเงียบๆไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากช่วย แต่การต่อสู้ในระดับนี้ เขาไม่มีทางช่วยอะไรได้ อีกทั้งเขาเคยสัมผัสความน่ากลัวของโลกแห่งความฝันมาด้วยตัวเอง เขาเชื่อว่าอู๋เหลาโก่วมีวิธีรับมือกับพวกเขาได้ลำดับสี่เห็นอู๋เหลาโก่วแล้วหัวเราะเยาะ “ดีเหมือนกัน ฆ่าสองคนพร้อมกันเลย ประหยัดเวลาไม่ต้องบุกโรงพยาบาลจิตเวชอีก”อู๋เหลาโก่วถอนหายใจยาว “ฉันแค่ผู้ป่วยทางจิตที่น่าสงสารเท่านั้น ทำไมพวกนายถึงยอมเสียสละอะไรมากมายเพื่อมาฆ่าฉัน”“ผู้ป่วยทางจิตที่น่าสงสาร?” ลำดับหกเลิกคิ้ว “เราไม่รู้ว่าแกบ้าจริงหรือเปล่า แต่เรารู้ว่าแค่ฆ่าแก… ก็เท่ากับฝังอนาคตของหน่วยร่างทรงทั้งหมด”เมื่อได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าของอู๋เหลาโก่วก็หม่นลงทันที“ใครบอกพวกนาย?”มุมปากของลำดับสี่ยกขึ้นเล็กน้อย ดวงตาฉายแววเยาะหยัน “แกลองเดาดูสิ?”ดวงตาของ อู๋เหลาโก่ว วาววับ หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็แค่นเสียง “อยากจะฆ่าฉันที่นี่ แค่พวกนาย… ยังไม่พอ!”พูดจบ ผิวน้ำที่เรียบสงบใต้เท้าเขาก็เกิดระลอกคลื่นขึ้นทันที เงาร่างเจ
