เมิ่งฝานยังคงจดจ่อกับการเช็ดถูศาสตราในคลังต่อไป เพื่อสกัดเอาต้นกำเนิดกระบี่ออกมาอย่างต่อเนื่อง เขาเลือกที่จะไม่ส่งกระแสจิตไปรบกวนหงชี่ในยามนี้ เพราะตระหนักดีว่านางกำลังอยู่ในสภาวะพิเศษของการดูดซับพลัง หากบุ่มบ่ามขัดจังหวะอาจส่งผลเสียต่อการหลอมรวมได้
เขามั่นใจว่าหากหงชี่ตื่นจากภวังค์และพบความเปลี่ยนแปลงนี้ นางย่อมเป็นฝ่ายปรากฏกายออกมาหาเขาเองโดยมิต้องเอ่ยเรียก
เมิ่งฝานดำเนินการดูดซับพลังอย่างสงบเยือกเย็นทีละเล่ม จนกระทั่งกระบี่ยาวกว่าสิบเล่มถูกเช็ดถูจนเงาวับ ระหว่างนั้นเขายังได้ซึมซับความทรงจำจากเจตจำนงกระบี่สังหารมาอีกสองสาย
ทว่าน่าเสียดายที่ความทรงจำเหล่านั้นกลับว่างเปล่าไร้สาระ ไม่มีข้อมูลลับที่น่าตื่นตา หรือเคล็ดวิชากระบี่ที่ร้ายกาจใด ๆ แฝงอยู่เลยแม้แต่น้อย เป็นเพียงเศษเสี้ยวความจำที่จืดชืดจนไม่ควรค่าแก่การกล่าวถึง
หลังจากภารกิจดูดซับพลังสิ้นสุดลง เมิ่งฝานจึงกลับเข้าสู่ห้องพักของตน
เดิมทีเขาตั้งมั่นว่าจะเข้าสู่การทำสมาธิฝึกฝนต่อทันที แต่ทว่าจิตใจกลับว้าวุ่นจนไม่อาจสงบนิ่งลงได้ ความเป็นห่วงที่มีต่อหงชี่เริ่มรบกวนสมาธิของเขา
