เมื่อเมิ่งฝานเห็นใบหน้าของดรุณีน้อยหงชี่เปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นระคนปิติยินดี เขาก็ลอบระบายลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอกประหนึ่งยกภูเขาออกจากอก
แม้ริมฝีปากของหงชี่จะยังมิได้เอื้อนเอ่ยคำใด แต่เพียงแค่แววตาของนาง เมิ่งฝานก็รับรู้ได้ทันทีว่าการดูดซับต้นกำเนิดกระบี่ในครั้งนี้ มิเพียงแต่ส่งผลดีต่อตัวกระบี่เท่านั้น แต่ยังเป็นวาสนาอันประเสริฐต่อตัวนางเองด้วย
“นายท่าน หงชี่มีเรื่องจะบอกท่านเจ้าค่ะ! เมื่อครู่นี้ภายในกระบี่พลันมีกระแสต้นกำเนิดกระบี่อันมหาศาลหลั่งไหลเข้ามาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ครึ่งหนึ่งถูกตัวกระบี่ดูดซับไปจนคมกระบี่แกร่งกล้าขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ส่วนอีกครึ่งหนึ่งนั้นมันไหลบ่าเข้าสู่ร่างของหงชี่ ช่วยขัดเกลาวิญญาณกระบี่ให้กล้าแกร่งขึ้นจนข้าสัมผัสได้ถึงพลังที่เพิ่มพูนเจ้าค่ะ!”
น้ำเสียงของหงชี่ใสกระจ่างและเต็มไปด้วยความดีใจ
แต่แล้วนางก็พลันฉุกคิดถึงต้นสายปลายเหตุ จึงเอ่ยถามเมิ่งฝานด้วยความฉงนว่า
“แต่นายท่านเจ้าคะ ต้นกำเนิดกระบี่เหล่านั้นจู่ ๆ ปรากฏขึ้นมาได้อย่างไร มันมาจากที่ใดกันแน่?”
เมิ่งฝานคลี่ยิ้มบาง ๆ ก่อนจะตอบอย่างใจเย็น “จะมาจากที่ใดได้เล่า ก็มาจากร่างกายของข้านี่เอง”
