“อะไรนะ?”ในสำนักงาน เซี่ยอวี่ได้ยินเนื้อหาในโทรศัพท์แล้วชะงักงัน “มีคนสองคนพยายามจะบุกเรือนจำ แล้วพวกคุณจับได้งั้นเหรอ?”[ใช่ครับ ท่านรองผู้บัญชาการ]“มีการต่อสู้เกิดขึ้นไหม? จับได้ยังไง? ทำไมไม่ยิงทิ้งซะเลย?”[เรื่องนี้……พูดไปก็แปลกครับ ผมอยู่ที่นี่มาหลายปีแล้ว ไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน…] นายทหารที่ปลายสายพูดด้วยน้ำเสียงแปลกๆ [ยังไงก็ตาม ไม่มีการต่อสู้เกิดขึ้น และพวกเขาให้ความร่วมมือดีมาก ท่าทาง……เอ่อ……จริงใจมาก]“จริงใจเหรอ?” เซี่ยอวี่งุนงง[ใช่ครับ โดยปกติแล้ว ถ้าเจอพวกที่พยายามบุกเรือนจำแบบนี้ เราจะยิงทิ้งทันที แต่ว่า……พวกเขาให้ความร่วมมือดีมาก มีเจ้าอ้วนคนหนึ่งยัดนาฬิกาให้ผมหลายเรือน……เอ่อ ไม่สิ สรุปก็คือพวกเขาบอกว่าอยากได้โอกาสกลับตัวน่ะครับ] นายทหารพูดอย่างลองเชิง [ท่านรองผู้บัญชาการ สองคนนี้ จะจัดการยังไงดีครับ? จะยิงทิ้งที่นี่เลย หรือว่า…]“แน่นอนว่าต้องยิงทิ้ง……เดี๋ยวก่อน!”เซี่ยอวี่ตั้งใจจะสั่งยิงทิ้งทันที ยังไงพวกที่คิดว่าตัวเองเก่งแบบนี้ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เจอ ปกติก็ฆ่าแล้วทิ้งลงทะเลไปเลย แต่พูดไปครึ่งทางเขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้!ไม่ถูกต้อง!วันนี้ไม่ใช่วันธรรมดา!สีหน้าของเซี่ยอวี่เปลี่ยนไป เขาเดินไปที่หน้าต่างแล้วครุ่นคิด……เขาจำได้ว่าท่านพร่ำรำพันเคยบอกไว้ว่า วันที่ส่งสัญญาณ อีกฝ่ายจะส่งคนไปซุ่มอยู่รอบๆ ศูนย์ไจเจี้ย พอถึงเวลาเหมาะสมก็จะโจมตีศูนย์ไจเจี้ยจากภายนอกทันที เพื่อเบี
