่ยงเบนความสนใจของทหาร…วันนี้ตอนกลางวัน ท่านพร่ำรำพันเพิ่งส่งสัญญาณไป พอตกกลางคืนก็มีคนสองคนที่พยายามจะบุกเรือนจำถูกจับแถมยังมีท่าทีให้ความร่วมมือ ไม่ต่อต้านอีก…นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ๆ!เซี่ยอวี่เข้าใจทุกอย่างแล้ว!ใช่แล้ว สองคนนี้ต้องเป็นสาวกที่ท่านพร่ำรำพันส่งมาแน่ๆ!แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ถึงถูกทหารรักษาการณ์จับได้……หรือว่าเพราะวันนี้ตนส่งกองกำลังออกไปมากเกินไป ทำให้พวกเขาต้องเจอกับแรงกดดันอันหนักหน่วง?เมื่อเป็นคนของเราเอง ก็จัดการได้ง่ายแล้วเซี่ยอวี่คิดทบทวนทุกอย่างแล้ว จึงเอ่ยปากอีกครั้ง “ไม่ต้องสังหาร ส่งคนไปจับตัวพวกเขามาที่นี่ ให้ฉันดูว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่”[รับทราบ!]หลังวางสาย เซี่ยอวี่มองดวงตะวันที่กำลังลาลับขอบฟ้านอกหน้าต่าง แล้วถอนหายใจยาวสาวกเหล่านี้ ช่างทำให้คนลำบากใจจริงๆ………ในทางเดินคับแคบที่มืดสลัว เจ้าหน้าที่ราวสิบคนถือปืนคุมตัวเด็กหนุ่มทั้งสอง ค่อยๆ เดินไปข้างหน้าไป๋หลี่พั่งพั่งที่สวมโซ่ตรวน หันไปมองเฉาเยวียนที่อยู่ข้างๆ แล้วขยิบตาให้ ดวงตาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจสีหน้าของเขาดูเหมือนจะบอกว่า‘ยังไงล่ะ? พี่ชายคนนี้เดาไม่ผิดใช่ไหม?’เฉาเยวียนถอนหายใจเบาๆ รู้สึกว่าแรงกดดันในใจยิ่งมากขึ้น เขามองไปที่ไป๋หลี่พั่งพั่ง แล้วสื่อสารด้วยสายตาเช่นกัน‘นายอย่าเพิ่งดีใจเร็วนัก ดาบของฉัน [พื้นที่อิสระ] ของนาย ล้วนถูกยึดไปหมดแล้ว แล้วเราจะไปช่วยชีเยี่ยยังไง?’ไป๋หลี่พั่งพั่ง ‘ไม่ต้องตื่น
