องน่ะ?”เซี่ยอวี่เพิ่งสังเกตเห็นว่าไป๋หลี่พั่งพั่งยังคงสวมโซ่ตรวนอยู่ จึงล้วงกุญแจออกมาจากกระเป๋าทันที พลางช่วยปลดโซ่ให้ทั้งสองคน และพูดด้วยความรู้สึกผิดว่า “ผมต้องขอโทษจริงๆ ลูกน้องผมไม่รู้เรื่องรู้ราว ทำให้คุณทั้งสองต้องลำบาก……แต่คุณคงเข้าใจนะครับ ผมก็จำเป็นต้องทำแบบนี้ เพราะสถานการณ์บีบบังคับ ถ้าอยากยืนหยัดอยู่ในศูนย์ไจเจี้ยนี้ได้ ก็ต้องระมัดระวังในการทำอะไรสักหน่อย”ไป๋หลี่พั่งพั่งพยักหน้าที่แข็งทื่อ “อืม เข้าใจ เข้าใจ”หลังจากปลดโซ่ตรวนให้ทั้งสองคนแล้ว เซี่ยอวี่ก็เดินไปที่หลังโต๊ะทำงาน หยิบดาบของเฉาเยวียนและถุงของไป๋หลี่พั่งพั่งมาส่งให้พวกเขา แล้วพูดอย่างจริงจังว่า“ผมเอาอาวุธของคุณทั้งสองมาให้แล้ว เผื่อจะสะดวกในการปฏิบัติภารกิจต่อไป!”เฉาเยวียนรับดาบมา มองมันอย่างงุนงงครู่หนึ่ง แล้วก็หยิกขาตัวเองเบาๆ เพื่อให้แน่ใจว่าไม่ได้ฝันไป จากนั้นจึงเงยหน้าขึ้นสบตากับไป๋หลี่พั่งพั่ง……เรื่องนี้……อยู่ในการคำนวณของนายด้วยเหรอ?……………………………………………………………………………………VEZM7GMW