“อุกกาบาตถูกยิงตกแล้ว”ผู้คุมคนหนึ่งวางกล้องส่องทางไกลในมือลง แล้วหันมารายงานเซี่ยอวี่เซี่ยอวี่นั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานสีดำขนาดใหญ่ พยักหน้าแล้วพูดอย่างสงบ “ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ศูนย์ไจเจี้ยเข้าสู่สภาวะเฝ้าระวังระดับหนึ่ง แจ้งหน่วยป้องกันทางทหารให้เฝ้าระวังความเคลื่อนไหวในทะเลโดยรอบตลอดเวลา นอกจากนี้ให้ดึงกำลังผู้คุมสองในสามจากเรือนจำไปสนับสนุนกองกำลังป้องกันภายนอก”ผู้คุมชะงัก “ดึงผู้คุมสองในสามไปสนับสนุนรอบนอก? มากเกินไปหรือเปล่าครับ? ถ้าเกิดปัญหาในเรือนจำจะทำอย่างไร?”“ในสภาวะเฝ้าระวังระดับหนึ่ง นักโทษทั้งหมดในเรือนจำจะถูกกักขังในห้องขัง และมีระบบเฝ้าระวัง AI ชั้นยอดของต้าเซี่ยควบคุมทั้งหมด จะเกิดอะไรขึ้นได้?” เซี่ยอวี่โบกมือ “ทำตามที่ผมบอก”ผู้คุมลังเลครู่หนึ่ง แต่ก็ตอบรับ “รับทราบ”เมื่อผู้คุมรีบออกจากสำนักงาน เซี่ยอวี่ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าต่าง มองลงมาที่ศูนย์ไจเจี้ยอันว่างเปล่า มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย“ถึงเวลาแล้ว……”…ด้านนอกศูนย์ไจเจี้ยไป๋หลี่พั่งพั่งนอนราบอยู่หลังก้อนหินขนาดใหญ่ แอบโผล่หัวออกมาอย่างลับๆ ล่อๆ มองไปข้างหน้าผ่านแว่นตาเลนส์เดียวบนสันจมูก“การป้องกันนี่แน่นหนามากเลยนะ” ไป๋หลี่พั่งพั่งหดหัวกลับ อดไม่ได้ที่จะพูดออกมา“จริงด้วย……” เฉาเยวียนถอนหายใจ ดวงตาฉายแววสงสัย “ฉันจำได้ว่าแต่ก่อน แม้ที่นี่จะมีกำลังป้องกันที่เข้มงวด แต่ก็ไม่ถึงขนาดนี้ แค่สไนเปอร์ก็มีอย่างน้อยสิบสองคน
