สายลมทะเลพัดผ่านป่าบนเกาะ ทำให้ใบไม้ในป่าส่งเสียงพริ้วไหวไป๋หลี่พั่งพั่งตบมือ มองดูสามคนที่ถูกมัดแน่นหนาตรงหน้า พยักหน้าอย่างพอใจ “อะไรกัน ฉันนึกว่าจะเป็นตัวยากๆ ที่ไหนได้ จับได้ง่ายๆ แบบนี้”ลำดับที่สอง “……”ลำดับที่ห้า “……”เสิ่นชิงจู่ “……”เฉาเยวียนเพ่งพินิจคนทั้งสามที่ถูกมัดไว้ด้วยกันอย่างละเอียด แล้วเอ่ยด้วยสีหน้าประหลาด “วิธีมัดของนาย… ดูแปลกๆ นะ”“แปลกยังไง?” ไป๋หลี่พั่งพั่งสงสัย“วิธีมัดแบบนี้… อืม… ฉันเคยเห็นแต่ในหนังพิเศษบางเรื่อง” เฉาเยวียนพูดอย่างลังเล“พูดตามตรง นายมัดพวกเขายั่วยวนไปหน่อย”“ยั่วยวน?” ไป๋หลี่พั่งพั่งเกาหัว “วิธีมัดแบบนี้ พี่สาวใช้สอนผมมา มีปัญหาอะไรหรือ?”มุมปากของเฉาเยวียนกระตุกเล็กน้อย “ไม่ ไม่มี”“ตราบใดที่สามารถควบคุมพวกเขาได้ จะมัดยังไงก็ได้” ไป๋หลี่พั่งพั่งโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ เขาเดินไปหน้าลำดับที่สอง แล้วเชิดคางขึ้น “เฮ้ย อยู่นิ่งๆ อย่าขยับไปไหนรู้ไหม? ถ้าพี่ชายเห็นพวกนายทำอะไรแปลกๆ พี่ชายจะสับพวกนายเดี๋ยวนี้เลย!”ลำดับที่ห้าจ้องตาเขม็ง สีหน้าเหมือนจะเชือดอีกฝ่ายทั้งเป็น เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ลำดับที่สองข้างๆ ก็ชนไหล่เขาทีหนึ่ง พร้อมส่งสายตาให้“พอเถอะ อยู่ที่นี่นานไม่ได้ เราควรคิดหาวิธีว่าจะเข้าศูนย์ไจเจี้ยยังไงดี” เฉาเยวียนมองกำแพงเหล็กสีดำไม่ไกลแล้วพูดกับไป๋หลี่พั่งพั่งไป๋หลี่พั่งพั่งพยักหน้า แล้วค่อยๆ เดินตามเฉาเยวียนไปทางศูนย์ไจเจี้ยรอให้สองคนเดิน
