ไปไกล ลำดับที่ห้าถึงอดไม่ไหวเอ่ยปาก “แม่เจ้า อึดอัดชะมัด! ไอ้หมอนั่นแค่อาศัยว่ามีวัตถุต้องห้ามเยอะเท่านั้นแหละ ถึงได้หยิ่งขนาดนี้!”“ปล่อยให้มันหยิ่งไปเถอะ ภารกิจหลักของเราคือซ่อนตัวรอสัญญาณ นายจะเสี่ยงตายที่นี่เพราะอยากเอาชนะชั่วครู่จริงๆ เหรอ?” ลำดับที่สองพูดอย่างใจเย็น “ถ้าอยากแก้แค้น ก็ต้องรอให้ผลของศิลาสกัดกั้นหมดฤทธิ์ก่อนก็ไม่สาย”“ฮึ! สักวันฉันต้องฆ่ามันให้ได้!” ลำดับที่ห้าแค่นเสียงลำดับที่สองหันไปมองเสิ่นชิงจู่ “ไอ้เด็กใหม่ ทำไมนายไม่พูดอะไรเลย?”เสิ่นชิงจู่มองเงาร่างของคนทั้งสองที่เดินจากไปอย่างเงียบงัน แล้วส่ายหน้า “ฉันแค่… ไม่อยากพูด”……ศูนย์ไจเจี้ยหลินชีเยี่ยและอันชิงอวี๋นั่งอยู่ใต้ร่มเงาต้นไม้ ทั้งครุ่นคิดและใช้กิ่งไม้วาดอะไรบางอย่างลงบนพื้นดินตรงหน้าเป็นระยะ เส้นที่วาดซับซ้อนวุ่นวายจนมองแล้วเวียนหัว“ภูมิประเทศทั้งหมดของศูนย์ไจเจี้ยก็ประมาณนี้แหละ” หลินชีเยี่ยพิจารณาภาพวาดบนพื้นอย่างละเอียดเป็นเวลานาน แล้วพยักหน้า “ทุกตึก ทุกหอสังเกตการณ์ ทุกด่านตรวจ เราได้สำรวจจนชัดเจนแล้ว เหลือแค่หาวิธีหลบหนีที่เป็นไปได้สินะ”อันชิงอวี๋ครุ่นคิดครู่หนึ่ง “ตอนนี้นายมีความคิดอะไรบ้างไหม?”“ผ่านมาหลายวันแบบนี้ ฉันก็คิดวิธีหนึ่งได้ แต่ยังไม่สมบูรณ์นัก……” หลินชีเยี่ยเอ่ยช้าๆ“อืม? ลองเล่าให้ฟังหน่อย”“ความคิดของฉันคือ……”หลินชีเยี่ยเล่าความคิดของตนออกมาตามจริง ดวงตาของอันชิงอวี๋ค่อยๆ เปล่งประกายขึ้
