พงลิบ ทำจากวัสดุพิเศษ สามารถหลบการตรวจจับของโซนาร์ได้ ทำให้พวกเราลอดผ่านน่านน้ำสามร้อยเมตรนั้นได้อย่างลับๆ”เสิ่นชิงจู่พยักหน้าอย่างครุ่นคิด“อ้อ ใช่แล้ว พอดำน้ำไปถึงเกาะแล้ว อย่าลืมซ่อนตัวให้มิดชิดนะ ต้องรอจนกว่าจะมีสัญญาณตามที่ท่านพร่ำรำพันบอกไว้ ถึงจะลงมือได้!” ลำดับที่สองเตือนอย่างจริงจัง“รับทราบ!”อีกด้านหนึ่งของเกาะคลื่นสีขาวซัดกระทบโขดหินสีดำ ส่งเสียงดังกึกก้อง ร่างสองร่างในชุดดำน้ำถูกคลื่นซัดเข้าสู่หาดตื้น“โอ๊ยๆๆๆ……เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว! ทำไมระยะทางสามร้อยเมตรถึงได้ไกลขนาดนี้นะ?!” หนึ่งในนั้นเป็นชายอ้วนนอนแผ่อยู่บนหาด ถอดหน้ากากออกซิเจนออก ทำหน้าเบื่อหน่ายชีวิตเฉาเยวียนถอดหน้ากากออก มองไปรอบๆ ขมวดคิ้วเล็กน้อย“ที่นี่โล่งเกินไป ง่ายที่จะถูกยามลาดตระเวนเห็น ไปที่ป่าโน่นกันเถอะ” เฉาเยวียนชี้ไปที่ป่าไม่ไกลไป๋หลี่พั่งพั่งถอนหายใจ ลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก วิ่งตามเฉาเยวียนเข้าไปในป่า หลังจากแน่ใจว่าไม่มีอันตรายรอบๆ ก็ทิ้งตัวนั่งลง“ชีวิตนี้ผมไม่เคยว่ายน้ำไกลขนาดนี้มาก่อนเลย” ไป๋หลี่พั่งพั่งถอดชุดดำน้ำออก ลูบท้องที่แฟบลง นึกอะไรขึ้นได้จึงหันไปมองเฉาเยวียน “เอ่อ… ขอขนมปังอัดแท่งสักสองสามชิ้นหน่อยสิ ผมหิวนิดหน่อย”เฉาเยวียนมองเขา “พวกเราลอยอยู่ในทะเลนานขนาดนั้น กินหมดไปนานแล้ว”“กินหมดแล้วเหรอ?! ผมยังไม่ได้กินเลยสักคำ!” ไป๋หลี่พั่งพั่งตาโต “นายนี่แย่จริงๆ เฉาเยวียน ผมจ่ายค่าชุดดำน้ำให้นาย แต่
